จี้ซูเหยาได้ยินสามคำว่า “เผยจือเหยียน” มือที่ดันแว่นชะงักไปเล็กน้อย “คุณชายเผยน้อยงั้นหรือ”
ซ่งสืออันหันไปมองเขา “รู้จักด้วยเหรอ”
“เคยได้ยินชื่อ ไม่รู้จัก” น้ำเสียงของจี้ซูเหยาฟื้นคืนปกติเร็วมาก แต่ซ่งสืออันรู้สึกว่าแววตาหลังเลนส์แว่นของเขาสั่นไหวไปชั่วขณะ
ซ่งสืออันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในนิยายต้นฉบับเหมือนจะเป็นรักต่างวัยที่ผู้หญิงเด็กกว่า พระเอกอายุน้อยกว่านางเอกถึงห้าปี นางเอกเรียนจบเร็วและเริ่มบริหารบริษัทแล้ว ส่วนพระเอกยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่
คิดแบบนี้แล้ว สภาพปัจจุบันของเผยจือเหยียนก็ยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่จริง ๆ การที่จี้ซูเหยาเคยได้ยินชื่อเขาก็ไม่แปลก ด้วยชื่อเสียงของตระกูลเผยที่ปรากฏอยู่ก็ดูโดดเด่น
จี้ซูเหยาไม่ได้สานต่อหัวข้อนี้ แต่ดึงเรื่องกลับมา “ตอนนี้นายอยากอยู่หอต่อไปคงเป็นไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไม”
“หนึ่ง เมื่อเช้านายก็เห็นแล้ว ข้างล่างหอมีคนมาดักซุ่มรอนายอยู่แล้ว ต่อไปก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ มันจะกระทบต่อระเบียบปกติของมหาวิทยาลัย”
จี้ซูเหยางอนิ้วนับไปทีละข้อ “สอง อยู่ข้างนอกมหาวิทยาลัยสะดวกต่อการที่ทีมงานของเราจะสื่อสารกับนาย ระหว่างถ่ายทำมีเหตุฉุกเฉินอะไรก็จัดการได้ทันท่วงที สาม ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องโดนแอบถ่ายเหมือนเมื่อเช้านี้อีก”
ซ่งสืออันคิดดู หลักการก็มีเหตุผล ภาพเมื่อเช้าที่ใส่ชุดนอนลายหมีน้อยแล้วถูกดักอยู่ที่ระเบียงยังติดตา แค่ขออีกครั้งเขาก็คงหมดสภาพหมดแล้ว
แต่เขามีปัญหาที่เข้าขั้นสมจริงยิ่งกว่า