เจียงอวี้กระพริบตาปริบๆ ส่งสายตาบริสุทธิ์ใจไปยังอาจารย์เฒ่า "หนู...หนูไม่...ไม่เป็น"
อาจารย์เฒ่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ได้เอาเรื่องเธอ "ไม่ใช่นักศึกษาภาคนี้สินะ? มาก็ดีแล้ว ตั้งใจฟังด้วยล่ะ นั่งลงเถอะ"
เจียงอวี้ทรุดตัวนั่งลงอย่างเก้อเขิน ก้มหน้าซุกทั้งใบหน้าลงไปในวงแขน
อายแทบตาย ชาตินี้เธอไม่เคยทำตัวน่าอับอายต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้มาก่อน
เจียงหมิงที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดหดคอแทบมุดเข้าไปในบ่า กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ก็ยังไม่กล้า กลับไปบ้านพี่สาวคงไม่ถลกหนังเขาทั้งเป็นแน่
บรรยากาศยังไม่ทันจะผ่อนคลาย นักศึกษาหนุ่มคนหนึ่งที่มุมห้องก็ยกมือขึ้น
ซ่งสืออันเหลือบตามองผ่านๆ รู้สึกคุ้นหน้า นึกขึ้นได้ นี่มันไอ้คนที่เมื่อคราวก่อนพูดจาเสียดสีในห้องน้ำว่าเขามี "นายทุนอยู่เบื้องหลัง" นี่นา...
นักศึกษาหนุ่มคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสะใจอย่างชัดเจน "อาจารย์หวังครับ คนบางคนครึ่งเดือนถึงจะมาเรียนสักที คนที่ควรจะต้องเรียนซ้ำน่าจะเป็นเขาไม่ใช่เหรอครับ คำถามพวกนี้เขาจะรู้ด้วยซ้ำหรือเปล่าว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร"
คนข้างๆ รีบส่งเสียงเสริมทันที "ใช่ครับ ทุกคนก็นั่งเรียนอยู่ในห้องด้วยกันทุกวัน ยังไงก็ดีกว่าบางคนอยู่แล้ว สองเดือนมาไม่กี่ครั้ง แบบนี้จะให้เขาจบการศึกษาได้ยังไง?"
ซ่งสืออันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอาจริงดิ ยังจะเอ่ยถึงเขาอีก? เรื่องปากเหม็นในห้องน้ำคราวก่อนยังไม่ได้คิดบัญชีเลย วันนี้กลับมาเด้งดึ๋งอีกแล้ว
ผู้ชายตัวโตๆ แต่น้ำใจแคบเท่ารูเข็ม ยิ่งกว่าเสื้อยืดตัวที่หดเหลือครึ่งเดียวของเขาอีก