ซ่งสืออันเดินตรงไปที่แผงลอยฝั่งตรงข้ามกับชายคนนั้น แล้วเริ่มจัดเตรียมแผงอย่างไม่รีบร้อน
ลูกค้าบางคนอดอยากรู้ไม่ได้ ชะโงกหน้ามองเจียงหมิงเหิงแล้วมองฝั่งตรงข้าม สุดท้ายก็ถามขึ้นว่า "พี่เจ้าของร้าน ฝั่งนั้นก็ร้านพี่หรือเปล่า ทำไมเหมือนร้านพี่เป๊ะเลย"
เจียงหมิงเหิงเงยหน้ามอง หัวใจวูบหนึ่ง ชายคนนี้ไม่บอกแล้วเหรอว่าเลิกทำแล้ว ไหงอยู่ดี ๆ กลับมาอีก
เขากดเสียงต่ำพูดกับลูกค้าตรงหน้า "ไม่ใช่ ไม่รู้จัก จำร้านผมไว้ก็พอ วันนี้ใครซื้อลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์"
พอคนได้ยินว่าลดราคาก็ยิ่งดีใจ แถวยาวขึ้นอีกหลายคน
จูเทาเป็นคนแรกที่มาถึง เขาถือขาตั้งโทรศัพท์วิ่งหอบแฮ่ก ๆ มาที่แผงของซ่งสืออัน "พี่เจ้าของร้าน ถ้าพี่ไม่กลับมาอีก หลิวเอ้อร์หมี่โหวคงไปอัญเชิญพระคัมภีร์ที่แดนตะวันตกแทนพี่แล้ว"
ซ่งสืออันเกือบทำกล่องฟอยล์หลุดมือ อะไรวะหลิวเอ้อร์หมี่โหว แต่ก็พูดได้เข้าท่าไม่เบา
เขานึกไม่ถึงว่าแม้แต่การขายของก็ยังมีคนลอกเลียนแบบ ถึงขั้นก็อปปี้ตัวหนังสือบนผ้ากันเปื้อน แค่ลอกแบบผ้ากันเปื้อนก็พอทน แต่คำว่า "รวยแล้วรุ่ง" สองคำนี้ตอนนั้นเขาเดินสุ่มหยิบในตลาดขายส่ง ยังไงเขาถึงได้เจอคำเดียวกันเป๊ะได้วะ...
เขาขนของออกจากรถเข็นทีละอย่าง "ปล่อยเขาไปเถอะ ต่อให้ก็อปปี้ยังไงก็ก็อปปี้รสชาตินี้ไม่ได้"
จูเทาได้กลิ่นกระเทียมที่คุ้นเคย ดวงตาเป็นประกาย กลิ่นนี้แรงกว่าคราวก่อนอีก "พี่เจ้าของร้าน! ขอผมอย่างละสองชุดก่อน แล้วเดี๋ยวพวกมันมาถึงผมจะแย่งไม่ทัน! ผมอัดวิดีโอตอนนี้ได้ใช่ไหมครับ!"