แต่คนพวกนั้นที่รังแกเขาไม่ได้หยุดเพราะถูกขัดขวางแค่ครั้งเดียว พวกมันพบว่าเขาไม่เคยฟ้องครู ไม่ขัดขืน กระทั่งไม่หลบหนี แล้วก็ยิ่งได้ใจหนักข้อขึ้น
จากการผลักไสกลายเป็นด่าทอ จากรื้อกระเป๋ากลายเป็นเรียกเงิน เซี่ยอวี่เก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ ไม่เคยปริปากบอกใครสักคำ
เขามีสมุดโน๊ตปกหนังสีดำเล่มหนึ่ง ทุกวันจะเขียนอะไรบางอย่างลงไป ลายมือเล็กจิ๋ว อัดแน่นติดกัน ไม่มีใครรู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้
ฉากสุดท้ายมาถึงอย่างรวดเร็ว
วันธรรมดาที่สุดบ่ายหนึ่ง ระฆังหมดคาบดังขึ้น นักเรียนพากันเดินออกจากประตูโรงเรียนเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
เขากระโดดจากดาดฟ้าอีกฝั่งลงมา โดยไม่ทิ้งแม้แต่ประโยคสุดท้ายให้แก่โลกนี้
ซ่งสืออันอ่านบทของเซี่ยอวี่จนหมด ยัดเนื้อวัวแห้งในมือเข้าปาก เคี้ยวจนเมื่อยนานแล้วก็ยังไม่กลืนลงคอ
ฉือสวินเดินผ่านข้างตัว มองเขาจ้องหน้าจอเหม่อลอยก็เอ่ยถามว่า "เป็นอะไรไป? บทไม่ดีเหรอ?"
"ดี" ซ่งสืออันกลืนเนื้อวัวแห้งลงไป "แค่อยากซัดใครสักคน"
"ตัวละครอะไร?"
"เด็กหนุ่มที่ถูกรังแก เป็นโรคซึมเศร้าและออทิสติก ตอนจบโดดตึกตาย"
ฉือสวินนิ่งเงียบไปสองวินาที ไม่ถามต่อ แค่เลื่อนถุงเนื้อวัวแห้งของตัวเองกลับไปบนโต๊ะของซ่งสืออันอีกครั้ง
ซ่งสืออันมองถุงเนื้อวัวแห้งนั่นแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะเรียกหาระบบในหัว
"ถงจื่อ บทนี้เข้าเกณฑ์ไหม?"
[ตรวจพบว่า บทของเซี่ยอวี่มีจำนวนไม่เกินหนึ่งในยี่สิบของตัวเอก เข้าเกณฑ์ตัวประกอบตัวแสบ]