หลังจากตกลงเรื่องบทบาทได้แล้ว ชีวิตของซ่งสืออันก็กลายเป็นเส้นตรงสามจุด ระหว่างห้องเรียน ฟิตเนส และกำแพงปีนเขา
จี้ซูเหยาวางกฎเหล็กกับหลินฟานไว้ ห้ามให้ซ่งสืออันกินของมั่วอีกเด็ดขาด ต้องกินตามชุดอาหารควบคุมน้ำหนักที่จัดไว้อย่างเคร่งครัด
ซ่งสืออันมองกล่องอาหารลดน้ำหนักสีเขียว ๆ ตรงหน้า รู้สึกน้ำตาไหลในใจ
อกไก่ บรอกโคลี ข้าวกล้อง แถมยังไม่มีน้ำสลัดด้วย รสชาติของการเคี้ยวบรอกโคลีแห้ง ๆ ใครจะเข้าใจ
เขานึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อสองสามวันก่อน ชามหม่าล่าทั่งนั้นแหละคือมื้อใหญ่สุดท้ายของเขา รู้งี้สั่งไก่ทอดกับเบอร์เกอร์เพิ่มตั้งแต่วันนั้นแล้ว อย่างน้อยก็ยังมีอะไรให้คิดถึง เขาแสนจะอยากกิน...
พอออกกำลังกายเสร็จ เขาก็รีบดื่มน้ำไปเกือบครึ่งขวด
โค้ชอ้วนเดินมาปลอบไหล่เขา: «ช่วงนี้ซ้อมดีมาก นายจะไปแข่งอะไรหรือไง ถึงได้เอาจริงขนาดนี้»
ซ่งสืออันคิดอยู่นิดหน่อย รายการเรียลลิตี้ผจญภัยกลางแจ้งก็น่าจะถือเป็นการแข่งเหมือนกัน แล้วก็พยักหน้า: «ใช่ครับ ก็แค่เตรียมตัวแบบกะทันหันหน่อย กันไว้ไม่ให้แพ้โหดเกินไป»
โค้ชอ้วนตบไหล่เขาอีกที แรงจนเซไปครึ่งก้าว: «เด็กดี มีความมุ่งมั่น! ไม่ว่าจะตอนไหนก็ไม่สาย! งั้น ต่อไปนี้ฉันจะเพิ่มคิวซ้อมให้ ฟรี ไม่คิดเงินนาย ไปแข่งให้เต็มที่ล่ะ!»
ซ่งสืออันแทบร้องไห้ ขอบคุณมากนะครับโค้ช
การซ้อมสุดโหดเริ่มต้นขึ้น
ทุกคืนกลับถึงบ้าน ซ่งสืออันนอนแผ่อยู่บนเตียงขยับตัวแทบไม่ได้ แค่พลิกตัวยังเหมือนยกน้ำหนัก