ซ่งสืออันทนไม่ไหวแล้ว หวีขนอยู่นานจนขนแมวบนโต๊ะจัดแต่งกองเป็นเนินเล็ก ๆ สองลูก ถึงจะหวีแมวได้แค่ตัวเดียว
เขาส่งเจ้าเจาไฉให้ช่างดูแลสัตว์ แล้วสะบัดข้อมือที่เมื่อยล้า
ช่างดูแลสัตว์รับแมวไปเริ่มอาบน้ำ พอราดน้ำลงไป ซ่งสืออันถึงได้รู้ว่า ที่แท้แมวตัวนี้เนื้อแน่นไม่ใช่เล่น...
เมื่อกี้เห็นตัวใหญ่เบ้อเริ่ม ยังนึกว่าขนเยอะจนดูอ้วน ที่ไหนได้ พอโดนน้ำแล้วขนาดตัวไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
พออาบน้ำและเป่าขนให้แมวทั้งสองตัวเสร็จ ขนของพวกมันก็ฟูนุ่มราวกับมาร์ชเมลโลว์สองก้อนที่เดินได้
ซ่งสืออันใส่พวกมันกลับเข้าไปในกรงเดินทาง แล้วเรียกรถไปส่งที่บ้านเจ้าของ
เขาเล่นคลุกคลีกับแมวทั้งสองตัวบนพื้นห้องนั่งเล่นอยู่อีกพักใหญ่ กว่าจะตัดใจปิดประตูลงได้
หญิงสาวอุ้มหน่วนหมี่ที่เพิ่งเป่าขนแห้งกลับถึงบ้าน ทิ้งตัวลงบนโซฟา แล้วเปิดแอปโซเชียลที่ใช้เป็นประจำตามเคย ทันใดนั้นเธอก็ดีดตัวผึงขึ้นจากโซฟา
โพสต์ที่เธอลงเล่น ๆ เมื่อบ่ายมียอดกดถูกใจทะลุห้าหมื่นแล้ว
ข้อความส่วนตัวเต็มไปด้วยคนถามว่าร้านดูแลสัตว์ร้านไหน ส่วนคอมเมนต์ก็ออกทะเลไปไกลแล้ว
“เพื่อนสาว นี่มันคนที่เล่นเป็นซูเหวินลี่นี่นา!!”
“คนเขียนโพสต์ ช่วยตอบหน่อยสิ! ร้านดูแลสัตว์ร้านไหน พรุ่งนี้ฉันจะพาแมวที่บ้านไปบ้าง!”
“ดูแบบนี้แล้วเริ่มคาดหวังซีรีส์วัยเรียนของสืออันเลยนะ ดูสดใสสมวัยดีออก”
“ความต่างชวนตะลึงมาก ปล่อยน้องแมวนั่นนะ มาให้ฉันลูบแทน!”