หลังลงจากเขา ซ่งสืออันพาหลินฟานไปตะลุยกินของอร่อยในถนนอาหารข้างล่างเขาอย่างเอร็ดอร่อย
ยังไงจี้ซูเหยาก็ไม่อยู่ ฟ้าดินรู้ เรารู้ หลินฟานรู้
ทั้งสองคนกินเรื่อยไปตั้งแต่หัวถนนจนท้ายถนน พอเช้าวันรุ่งขึ้นถึงได้ขับรถกลับอย่างเต็มอิ่ม
รถเพิ่งจอดสนิท ซ่งสืออันยังไม่ทันได้ลากกระเป๋าเดินทางเข้าประตู ก็เห็นจี้ซูเหยายืนพิงอยู่หน้าประตูวิลล่า มือถือแก้วกาแฟ ข้างเท้ามีกระเป๋าเดินทางที่เก็บเสร็จเรียบร้อยแล้วสองใบ
"พี่เหยา พี่มาทำไมเนี่ย?"
จี้ซูเหยาไม่พูดพล่ามทำเพลง จัดการยัดเขากับกระเป๋าเข้าไปในรถ
หลินฟานโผล่หัวออกมาจากเบาะข้างคนขับ สีหน้าสับสนยิ่งกว่าซ่งสืออันอีก เขาเมื่อคืนกินมากไป ตอนนี้ยังไม่ค่อยสร่าง
จากเกียวโตถึงซานฟรานซิสโก จากนั้นต่อเครื่องไปซานโฮเซ รวมเวลาราวยี่สิบสามชั่วโมง
ซ่งสืออันขึ้นเครื่องก็หลับ ตื่นก็กิน กินก็หลับ หลับมืดหลับมัว เอาที่นอนที่ขาดไปก่อนหน้านี้กลับคืนมาจนหมด
พอถึงซานโฮเซต้องต่อรถออฟโรดอีก กระแทกไปตามถนนลูกรังทั้งเส้น กระแทกจนท้องแทบจะเด้งออกมาทางลำคอ
เขาเริ่มเสียใจแล้ว เงินก้อนนี้หามาไม่ง่ายเลยจริง ๆ
หลินฟานนั่งอยู่ข้างคนขับ พูดภาษาสเปนกับลุงคนขับรถได้ถูกคอ บางครั้งก็หัวเราะสองสามที
ซ่งสืออันทรุดตัวอยู่บนเบาะหลัง ฟังไม่รู้เรื่องแม้แต่คำเดียว ชุดเสียงพูดในสมองโหลดอยู่ตั้งนาน สุดท้ายเด้งกล่องข้อความว่างเปล่าออกมา
เขาตบไหล่หลินฟาน: "หลินฟาน นายพูดภาษาสเปนได้ด้วยเหรอ เก่งจังเลย!"