หลินฟานกะพริบตาอย่างงงงวย พี่ชายเขาถามว่ายอดแฟนเพิ่มขึ้นเท่าไหร่หรือ? เขาตอบตามตรงว่า "ประมาณหนึ่งล้านกว่าๆ ครับ"
ซ่งสืออันรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม เขาค่อยๆ ถอยหลังสองก้าว ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ทั้งคนเหมือนถูกดึงกระดูกออกไปแล้วเอนหลัง พร้อมถอนหายใจ "ยังเป็นผู้ช่วยฉันอยู่ไหม? คงไม่ไปไหนแล้วใช่ไหม"
อย่านะ!! ผู้ช่วยหลินฟานคนนี้เพิ่งจะเริ่มคุ้นเคย ก็เป็นคนดีด้วย ช่วยสั่งอาหารเช้า ช่วยกันแฟนคลับ ช่วยคุยกับผู้กำกับ จะไปหาผู้ช่วยที่เก่งรอบด้านแบบนี้ แถมยังไว้จุกเล็กๆ ให้เขาได้ที่ไหนอีก เศร้าจัง...
หลินฟานเพิ่งจะเข้าใจได้ว่าพี่ชายเขาคุยคนละเรื่องกันมาตั้งนาน รีบยกถุงในมือขึ้น "พี่ครับ พี่เข้าใจผิดแล้ว! ผมแค่ไปซื้ออาหารเช้าให้พี่ ไม่ได้คิดจะย้ายงานไปไหนสักหน่อย!"
ซ่งสืออันได้กลิ่นหอมจากถุง รับมาฉีกเปิดกินทันที เรื่องเมื่อครู่ถูกเขาซัดทิ้งไปในพริบตา
ในโลกนี้มีแค่อาหารอร่อยเท่านั้นที่ทำให้น่าผิดหวังไม่ได้ แค่ผู้ชายังอยู่ก็พอแล้ว
ระหว่างที่เขากินข้าว หลินฟานนั่งยองๆ อยู่บนพื้นช่วยจัดกระเป๋าเดินทางให้ โทรศัพท์ดังติ๊งหนึ่งครั้ง
ซ่งสืออันกดเปิดดู ว้าว!! บริษัทโอนค่าแสดงมาให้แล้ว แต่โดนหักภาษีไปเยอะเกินไปจริงๆ
ซ่งสืออันกัดตะเกียบ กดชำระเงินกู้ทั้งหมดทีเดียว เมื่อหน้าจอขึ้นคำว่า "ชำระเรียบร้อย" ก้อนหินในใจก็พลอยหลุดหายไป
อีกฝ่ายยังมีน้ำใจส่งข้อความมาให้ว่า ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตจากนี้ต่อไป