บทที่ 112 พยายามฆ่า??!
เซิ่นหมิงเฉียงเดินตามเข้ามาในสถานที่จัดงานแถลงข่าวด้วย พอเข้ามาก็เริ่มจับโน่นแตะนี่ไปทั่ว ทำท่าราวกับบริษัทของเซิ่นซิงไป๋เป็นสมบัติส่วนตัวของบ้านตัวเอง
สีหน้าแววตาโลภมากและวางอำนาจ ต่างจากคุณตาผู้อ่อนโยนใจดีน่าสงสารในคลิปออนไลน์ราวฟ้ากับเหว
เซิ่นซิงไป๋เปิดไลฟ์สดให้คนทั้งเน็ตดูตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เซิ่นหมิงเฉียงไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
ชาวเน็ตในห้องไลฟ์มองเซิ่นหมิงเฉียงที่อยู่ในสถานที่จริงแล้วรู้สึกแปลก ๆ
【ทำไมรู้สึกว่าสายตาเขาดูโลภจัง ไม่เหมือนคุณตาผู้อ่อนโยนใจดีในคลิปสั้นเลย】
【ใช่ แค่เห็นสายตาเขาก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวแล้ว】
【เห็นด้วย】
【+1】
แต่ก็มีคนแย้งว่า
【พวกคุณคิดมากไปแล้ว คนแก่ยากจนมาตลอดชีวิต ไม่เคยเห็นสถานที่หรูหราขนาดนี้ จะอยากรู้อยากเห็นบ้างก็เป็นเรื่องปกติ เขาก็แค่คนที่น่าสงสารเท่านั้น】
【นั่นสิ พวกคุณคงไม่ใช่คนที่เซิ่นซิงไป๋จ้างมาใช่ไหม อยากใช้วิธีนี้ช่วยล้างมลทินให้เขาหรือเปล่า】
【ฉันว่าสิ่งที่คนข้างบนพูดคือความจริงนะ】
เซิ่นซิงไป๋ไม่รู้เรื่องความคิดเห็นในโลกออนไลน์ และก็ไม่อยากรู้ด้วย
ไม่นาน งานแถลงข่าวชี้แจงข้อเท็จจริงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
เซิ่นซิงไป๋ยืนเผชิญหน้ากับนักข่าวเต็มห้องและกล้องถ่ายทอดสดที่กำลังไลฟ์ให้คนทั้งเน็ต สีหน้าสงบนิ่ง เขาค่อย ๆ เล่าถึงจุดเริ่มต้นและจุดจบของเรื่องทั้งหมด
“ก่อนอื่น ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดตามความจริง
เซิ่นหมิงเฉียงเป็นพ่อของผมจริง
เมื่อก่อนพวกเราอาศัยอยู่ในบ้านเก่าคับแคบและทรุดโทรมในเมืองหนิงเฉิง
ตั้งแต่ผมเพิ่งหัดเดินได้ ผมก็ต้องซักผ้า ทำอาหาร และจัดการงานบ้านทุกอย่าง