พอฟ้ามืด ซูเสี่ยวหม่านก็กินมื้อเย็นเสร็จแล้วกลับห้องของตัวเอง
วันนี้ฟ้าครึ้มฝนตก ในห้องจึงจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดกันตั้งแต่หัวค่ำ
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่ากลิ่นน้ำมันก๊าดเหม็นจริง ๆ และหวังว่าตำบลจะเร่งติดตั้งไฟฟ้าให้เร็วขึ้นอีกหน่อย
จะได้มีไฟฟ้าใช้กันแต่เนิ่น ๆ แบบนี้กลางคืนในหมู่บ้านจะได้ไม่น่าเบื่อ
ซูเสี่ยวหม่านกำลังว่างพอดี หลังล้างหน้าแล้วก็หยิบแผ่นมาสก์เติมความชุ่มชื้นออกมา ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้กระจก
ซูเสี่ยวหม่านซื้อกระจกอะคริลิกแบบในยุคหลังมาจากร้านค้าในระบบ แค่ติดเทปกาวสองหน้าไว้ด้านหลังกระจก ก็เอาไปติดผนังได้แน่นหนา
ห้องของย่าซูกับพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูก็มีกระจกแบบนี้เหมือนกัน
ตอนซูเสี่ยวหม่านเอากระจกไปให้ย่าซู ก็เหมือนมอบของถูกใจให้คุณย่าตัวน้อยพอดี
อย่าดูแค่ว่าย่าซูอายุมากแล้ว แต่คุณย่าตัวน้อยคนนี้เป็นคนพิถีพิถันมาก
ทุกวันเธอเกล้าผมด้วยตัวเอง
เสื้อผ้าที่สวมก็เย็บเองทั้งนั้น รูปแบบดูมีกลิ่นอายของยุคสาธารณรัฐจีนอยู่หน่อย ๆ
แต่เสื้อผ้าแบบนี้ย่าซูจะใส่เฉพาะตอนอยู่ในบ้าน พอออกไปข้างนอกก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแบบเดียวกับผู้หญิงในหมู่บ้าน
ซูเสี่ยวหม่านแปะแผ่นมาสก์สีดำที่ทำจากลูกไม้ แผ่นมาสก์แบบนี้ราคาแพงมาก แต่เป็นยี่ห้อที่เธอใช้เป็นประจำในชาติก่อน
ชาติที่แล้วซูเสี่ยวหม่านทำงานอยู่บริษัทโฆษณา รอบตัวมีทั้งหนุ่มหล่อสาวสวย ยิ่งไปกว่านั้น บางครั้งยังต้องถ่ายทำและได้พบกับดารากับนายแบบนางแบบสารพัดแบบ