ทางซูเสี่ยวหม่านเพิ่งจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็ถูกผู้อำนวยการจางเรียกไปที่ห้องประชุม
หลังจากซูเสี่ยวหม่านเข้าไป ก็พบว่าเลขาธิการอวี่อยู่ที่นั่นด้วย
เธอรีบทักทาย “สวัสดีค่ะ เลขาธิการอวี่!”
เลขาธิการอวี่ไม่ได้วางท่าเลยสักนิด “สหายเสี่ยวหม่านก็นั่งสิ”
ซูเสี่ยวหม่านนั่งลง แล้วยิ้มมองเลขาธิการอวี่กับผู้อำนวยการจาง รอให้ทั้งคู่เปิดปากพูด
ผู้อำนวยการจางเหลือบมองเลขาธิการอวี่ก่อนจะพูดว่า “สหายเสี่ยวหม่าน เป็นอย่างนี้นะ ทางเรามีคำสั่งซื้อค่อนข้างเยอะ เมื่อวานบอกว่ายังขาดถนนของอีกสองหมู่บ้าน
แต่พอเราลองตรวจสอบดู กลับพบว่ายังขาดถนนของอีกหกหมู่บ้าน ไม่รู้ว่าทางเธอมีสินค้าเหลือไหม”
ที่จริงแล้ว ตำบลข้าง ๆ สืบข่าวของตำบลอันผิงได้ จึงแอบมาหาเลขาธิการอวี่ ขอให้ช่วยเหลือ
เลขาธิการอวี่ก็เอ่ยขึ้นว่า “สหายเสี่ยวหม่าน ลองดูหน่อยว่าทางเพื่อนของเธอมีปัญหาอะไรไหม”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “ผู้อำนวยการจาง ขอฉันดูใบสั่งซื้อฉบับสุดท้ายหน่อยได้ไหมคะ จะได้ลองคำนวณดู”
ซูเสี่ยวหม่านแค่อาศัยโอกาสนี้หาเงินทุนก้อนหนึ่ง แล้วค่อยเปิดพื้นที่ในระบบ
แต่ถ้าจะขยายให้ใหญ่กว่านี้ก็คงยาก แถมยังเสี่ยงถูกจับตามองได้ง่าย
“ได้ ไม่มีปัญหา!”
ผู้อำนวยการจางยื่นใบสั่งซื้อให้ซูเสี่ยวหม่าน
ซูเสี่ยวหม่านพบว่าจำนวนสินค้าไม่น้อยเลย แทบจะเท่ากับจำนวนของหลายหมู่บ้านรวมกัน
เธอทำทีคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เลขาธิการอวี่ ผู้อำนวยการจาง ฉันคิดว่าห้าหกหมู่บ้านไม่น่ามีปัญหาค่ะ ถึงสุดท้ายจะขาดจริง ๆ ปริมาณที่ขาดก็คงไม่มาก”