ฟู่จิ่งสุยกับหยางเมิ่งจู๋คุยกันไม่ลงตัว
ฟู่จิ่งสุยกลับไปที่สถานีตำรวจตามลำพัง เขาคิดว่าถ้าช่วงบ่ายไม่มีงานอะไรที่สถานี ก็จะไปเดินดูตามหมู่บ้านต่าง ๆ
เขาอยากรู้ว่าคนพวกนั้นที่แอบรังแกคุณตาของเขาเป็นใคร และมาจากหมู่บ้านไหนกันบ้าง
ส่วนหยางเมิ่งจู๋ ฟู่จิ่งสุยก็ไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว เธออยากอยู่ก็อยู่ไป
ผู้หญิงคนนั้นสติไม่ค่อยปกติ
จู่ ๆ ฟู่จิ่งสุยก็นึกถึงคำพูดที่เคยได้ยินตอนเด็ก
เหมือนน้าหยางจะหลงรักพ่อแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นแม่ยังมีชีวิตอยู่เลย!
แต่สุดท้ายหลังจากวนเวียนไปมา น้าหยางก็ยังแต่งงานกับพ่อ
ฟู่จิ่งสุยไม่ค่อยชอบผู้หญิงตระกูลหยางที่เป็นแบบนี้นัก
ตระกูลฟู่ก็ไม่ได้มีบัลลังก์ให้สืบทอดสักหน่อย จะเป็นจะตายกันไปทำไม!
หยางเมิ่งจู๋มองแผ่นหลังของฟู่จิ่งสุยที่เดินจากไปด้วยความไม่ยินยอม
แต่เธอไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ ตระกูลฟู่ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงชนบทไร้การศึกษาเข้าบ้านหรอก
ขอแค่ผู้เฒ่าฟู่คัดค้านคนเดียว ฟู่จิ่งสุยกับซูเสี่ยวหม่านก็ไม่มีทางลงเอยกันได้
แต่ก่อนจะบอกคนในตระกูลฟู่ เธอต้องไปหมู่บ้านต้ากั่งสักเที่ยว เพื่อคุยกับซูเสี่ยวหม่านด้วยตัวเอง
บางทีถ้าเธออธิบายให้ซูเสี่ยวหม่านรู้ถึงความแตกต่างระหว่างตัวเองกับฟู่จิ่งสุยแล้ว ซูเสี่ยวหม่านอาจรู้สึกด้อยกว่าและยอมถอยก็ได้!
ซูเสี่ยวหม่านยังไม่รู้ความคิดของหยางเมิ่งจู๋ ตอนนี้เธอกำลังลงแม่น้ำจับปลาเหมือนกัน
ถือโอกาสลองหยั่งเชิงเรื่องระหว่างซูหงซิงกับหลี่เจวียนด้วย