ฟู่จิ่งสุยยื่นมือไปคว้ามือซูเสี่ยวหม่าน แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที
ซูเสี่ยวหม่านไม่คิดว่าจะได้เจอฟู่จิ่งสุยที่นี่ “คุณ...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เวลานี้เพลงถัดไปเริ่มบรรเลงแล้ว ซูเสี่ยวหม่านจึงไม่มีเวลาสนใจเกาหงเฟยอีก ความสนใจทั้งหมดของเธออยู่ที่ฟู่จิ่งสุย
เมื่อเห็นต้นป็อปลาร์หนุ่ม ดวงตาของซูเสี่ยวหม่านก็เป็นประกาย เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอดีใจมาก
ฟู่จิ่งสุยยังเต้นไม่ค่อยคล่อง เขาแค่ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นโอบซูเสี่ยวหม่านเต้นรำ
ตอนนี้เขากำลังโมโห แถมในใจก็หึงหวงจนเปรี้ยวไปหมด
ราวกับซูเสี่ยวหม่านเป็นผู้หญิงเจ้าชู้ที่ทอดทิ้งคนรักอย่างไรอย่างนั้น
“ค่อย ๆ เต้นตามจังหวะฉันนะ!”
ซูเสี่ยวหม่านสังเกตว่าฟู่จิ่งสุยไม่ค่อยถนัดเต้น จึงเป็นฝ่ายพาเขาเต้น
มือใหญ่ของฟู่จิ่งสุยกุมมือซูเสี่ยวหม่าน ส่วนมืออีกข้างโอบเอวบางของเธอไว้ ตอนนี้เองเขาถึงได้รู้ว่าเอวของเธอเล็กแค่ไหน
พอนึกว่าก่อนหน้านี้ยังมีผู้ชายคนอื่นจับเอวเธอ เขาก็หึงจนแทบเหมือนโถน้ำส้มสายชูคว่ำ
ซูเสี่ยวหม่านไม่ถือสาสีหน้าเย็นชาของฟู่จิ่งสุยเลย เธอรู้ดีว่าทำไมเขาถึงทำหน้าแบบนั้น
เธอดีใจจนมุมปากยกยิ้ม พลางพาฟู่จิ่งสุยเต้นรำอย่างงดงามอยู่กลางห้องโถง
เกาหงเฟยถูกคนแย่งคู่เต้นไปต่อหน้าต่อตา ในใจโกรธแทบแย่ แต่ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาไม่ได้
ฐานะของเขาทำให้ต้องคำนึงถึงหลายอย่าง
แต่ก็อย่าคิดว่าเขาจะปล่อยไอ้หนุ่มหน้าขาวคนนั้นไปง่าย ๆ หึ!