ซูเสี่ยวหม่านนอนอยู่บนเตียงเตาคังในตอนกลางคืน พลางอ่านเว็บบอร์ด
โพสต์ด้านบนเปลี่ยนหัวข้อกันไปแล้ว ตอนนี้เรื่องที่คนพูดถึงมากที่สุดกลายเป็นว่าไปเที่ยวฟาร์มท่องเที่ยวที่ไหนถึงจะได้บรรยากาศแบบชนบทแท้ ๆ
รูปถ่ายชนบทที่ซูเสี่ยวหม่านโพสต์ไว้ทำให้คนที่อยากออกไปเที่ยวเกิดความสนใจขึ้นมา
ทุกคนคุยกันอย่างออกรสอยู่ในนั้น จนหัวข้อที่ตั้งใจจะจับผิดถูกดันตกลงไปอยู่ด้านล่างนานแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านเลื่อนหน้าจออยู่นานกว่าจะเจอหัวข้อที่ “อู๋ซ่างเหยาเตา” บอกว่าจะเอาไปตรวจสอบ
ซูเสี่ยวหม่านกดติดตามคนคนนั้นทันที ผักของเธอไม่กลัวการตรวจสอบอยู่แล้ว
ผักในหมู่บ้านปลูกด้วยปุ๋ยคอก ต่อให้เธออยากได้ผลิตภัณฑ์เคมีไฮเทคจากยุคหลัง ตอนนี้ก็ยังไม่มีให้ใช้
เธอกลับหวังให้คนนั้นรักษาคำพูด และช่วยพิสูจน์ให้เธอด้วยซ้ำ
ซูเสี่ยวหม่านออกจากเว็บบอร์ดแล้วเข้าไปดูหลังร้านอีกครั้ง พบว่าไม่มีรีวิวแย่ ๆ
ซูเสี่ยวหม่านพอใจมาก ก่อนจะออกจากระบบ
หลายวันหลังจากนั้น ซูเสี่ยวหม่านก็เริ่มเกียจคร้านขึ้นมา
เธอเพิ่งค้นพบว่าระบบของตัวเองมีข้อเสียอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือเงินที่ได้จากการขายผักถูกเก็บไว้ในระบบ
เธอไม่สามารถเอาเงินจากยุค 70 ออกมาได้
เงินที่เก็บอยู่ในระบบสามารถใช้ซื้อของที่ต้องการได้ทุกอย่าง แต่จำกัดอยู่แค่ของในร้านค้าในระบบเท่านั้น
พูดอีกอย่างคือ รายได้ทั้งหมดจากการเปิดร้านค้าออนไลน์ เธอเอาออกมาไม่ได้เลย