ฟู่จิ่งฮุยพูดปัด ๆ กับลู่กว่างเซิ่งไปสองสามคำ ก่อนจะวางสาย
ช่วงนี้เขายุ่งกับงาน จึงไม่ได้แวะไปหาลูกพี่ลูกน้องอีกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายออกจากโรงพยาบาลแล้ว
แต่ฟู่จิ่งฮุยก็อดสงสัยไม่ได้ นิสัยของลูกพี่ลูกน้อง ถ้าออกจากโรงพยาบาลแล้วก็น่าจะกลับอันผิงทันทีไม่ใช่หรือ
ภรรยากับลูกก็ยังอยู่ที่นั่น
คงไม่ถึงกับทิ้งเมียทิ้งลูกหรอกนะ
ฟู่จิ่งฮุยคิดว่าต้องหาโอกาสคุยกับลูกพี่ลูกน้องสักครั้ง
เป็นคนจะผิดคำพูดและไร้คุณธรรมไม่ได้
ทันใดนั้น ฟู่จิ่งฮุยก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่าง ลูกพี่ลูกน้องไปทำงานที่สถานีตำรวจเขตซีเฉิงทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล แถมยังได้เป็นรองหัวหน้าชุด หรือว่าพ่อเป็นคนจัดการให้?
ฟู่จิ่งฮุยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาฟู่เจิ้งจวินทันที
“ฮัลโหล ใครพูดครับ?”
“พ่อครับ ผมเอง!”
“มีอะไร?”
ฟู่จิ่งฮุยถามว่า “พ่อครับ ลูกพี่ลูกน้องออกจากโรงพยาบาลแล้ว!”
เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสาย “ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดไอ้หนูนั่นก็หายดีแล้ว!”
ฟู่จิ่งฮุยแปลกใจเล็กน้อย “พ่อครับ ลูกพี่ลูกน้องไปทำงานที่สถานีตำรวจเขตซีเฉิง พ่อเป็นคนจัดการให้หรือเปล่า?”
ช่วงนี้ฟู่เจิ้งจวินยุ่งมาก กลับบ้านก็ไม่บ่อย “พ่อไม่ได้จัดการให้ ช่วงนี้งานยุ่งจนหัวหมุน
เรื่องที่ไอ้หนูนั่นออกจากโรงพยาบาล พ่อก็เพิ่งรู้จากแกไม่ใช่หรือไง?”
ฟู่จิ่งฮุยยิ่งสงสัย เขาแอบคิดในใจ
ไม่ใช่พ่อ งั้นก็ไม่ใช่อาสาม หรือจะเป็นคุณปู่?