คนในครอบครัวซูมารวมตัวกันครบ ต่างพากันมองข้าวของที่ซูเสี่ยวหม่านซื้อกลับมา
ซูเสี่ยวหม่านเลือกซื้อมาได้ครบครันมาก ไม่เพียงมีสายไฟ ยังมีเต้ารับ มิเตอร์ไฟฟ้า หลอดไฟ สวิตช์...
สรุปว่ามีครบทุกอย่าง แถมยังครบครันมากด้วย
ซูซานชางลูบสวิตช์สีขาว “เสี่ยวหม่าน ของนี่ดีจังเลยนะ พี่เหมือนไม่เคยเห็นของดีขนาดนี้ในอำเภอเลย”
ซูเสี่ยวหม่านลืมไปเสียสนิทว่า บ้านในชนบทสมัยแรก ๆ ใช้เชือกดึงเพื่อเปิดปิดไฟกัน
“พี่สาม ของพวกนี้เขาใช้กันในเมืองใหญ่ พี่ไม่เคยไปที่นั่นนี่”
ย่าซูเหลือบมองซูเสี่ยวหม่าน เธอพอจะรู้ราง ๆ ว่าลูกสาวที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
ย่าซูเคาะหัวซูซานชางทันที “จะตื่นเต้นอะไรนักหนา เมืองใหญ่มีทุกอย่างแหละ ที่นั่นยังมีลิฟต์ด้วยซ้ำ ของที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อนก็มีตั้งเยอะแยะ นี่ไม่ใช่ของธรรมดาสักหน่อย พวกแกจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา”
ซูซานชางคิดดูก็เห็นว่าใช่ เขาลูบหัวตัวเอง “ครับ แม่พูดถูก!”
ความสงสัยในใจของซูต้าเฉียงพลอยคลายลงไปด้วย
จริงด้วย แม่พูดถูก พวกเขาต่างหากที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
แม้ซูต้าเฉียงจะเป็นหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้าน แต่โอกาสได้ออกไปข้างนอกมีไม่มาก เขาเอาแต่ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ของหมู่บ้าน
ส่วนซูเสี่ยวหม่านนั้นเป็นคนพิเศษของครอบครัวซู พอไม่สบอารมณ์ก็หนีไปอยู่เมืองฮา
พี่สะใภ้สามกลอกตา “เสี่ยวหม่าน ของที่เอากลับมาตั้งเยอะนี่ คิดรวมของบ้านพวกเราทุกบ้านไว้แล้วหรือเปล่า”