ซูเสี่ยวหม่านยังอยากหาจักรยานมาเพิ่มอีกสักสองสามคัน เธอจึงติดต่อบล็อกเกอร์ในเว็บบอร์ดที่เคยส่งจักรยานให้คราวก่อนอีกครั้ง
คราวนี้ซูเสี่ยวหม่านลงทะเบียนเว็บบอร์ดเรียบร้อยแล้ว จึงกดติดตามอีกฝ่ายทันที ชื่อของเขาคือไป๋สือเสินสังหาร
ซูเสี่ยวหม่านเปิดหน้าต่างแชต
“สวัสดีไป๋สือเสินสังหาร ฉันคือหอบหิ้วกลับบ้าน เพิ่งสมัครบัญชีใหม่ คราวก่อนขอบคุณมากที่ส่งจักรยานที่พังแล้วมาให้ฉันนะ!”
“เพื่อเป็นการขอบคุณ ฉันจะส่งผักที่บ้านปลูกให้คุณสักหน่อย”
“ผักพวกนี้ไม่ได้ใช้ยาฆ่าแมลงหรือปุ๋ยเคมี กินได้อย่างสบายใจเลย!”
หลังจากฝากข้อความให้อีกฝ่ายแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็เลิกสนใจระบบ
เธอบอกพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันจะเก็บผักไปให้คนอื่นนิดหน่อยนะ!”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูกำลังถอนหญ้าอยู่ จึงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เก็บเถอะ อยากเก็บเท่าไรก็ได้!”
ในหมู่บ้านมีที่ดินมากมาย สวนผักของแต่ละครอบครัวล้วนกว้างขวาง สวนของครอบครัวซูก็ใหญ่ไม่แพ้กัน ผักที่ปลูกได้ในแต่ละปียังกินไม่หมด ต้องตากแห้งเก็บไว้ตั้งเยอะ
เมื่อได้รับอนุญาตจากพี่สะใภ้ใหญ่แล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็เก็บผักแต่ละชนิดมาราวหนึ่งกิโลกรัม
จากนั้นเธอก็นำไปวางไว้ตรงมุมหนึ่ง แล้วให้ระบบส่งไปให้อีกฝ่าย ระบบหักคะแนนจากซูเสี่ยวหม่านไป 1 คะแนนอย่างร่าเริง
การซื้อขายในเว็บบอร์ดต้องเสียคะแนน ก่อนหน้านี้ซูเสี่ยวหม่านมีคะแนนน้อยมาก เธอจึงไม่กล้าใช้เลย
ซูเสี่ยวหม่านเห็นกับตาว่าผักหายวับไปต่อหน้า จนถึงตอนนี้ก็ยังอดทึ่งในความมหัศจรรย์ของระบบนี้ไม่ได้