ซูเสี่ยวหม่านยังไม่รู้ว่าหยางเมิ่งจู๋กำลังจะมาที่หมู่บ้านต้ากั่ง
ตอนพลบค่ำ เธอแวะไปทางคอกวัว
ตอนนั้นเธอรับปากฟู่จิ่งสุยไว้ว่าจะช่วยดูแลผู้เฒ่าถาน พอว่างไม่มีอะไรทำ เธอก็มักเดินเอื่อย ๆ มาทางนี้
“ลุงถาน ช่วงนี้หลี่เถี่ยหนิวกับพวกไม่ได้มาหาใช่ไหมคะ?”
ผู้เฒ่าถานยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่มา ตั้งแต่ครั้งนั้นที่หนูไล่พวกมันไป ก็ไม่โผล่มาอีกเลย”
ซูเสี่ยวหม่านยังคงสงสัยอยู่บ้าง “หลี่เถี่ยหนิวดูไม่ใช่คนที่จะเข็ดหลาบง่าย ๆ ช่วงนี้ทำไมถึงเงียบไปเลย หนูเหมือนไม่ได้ข่าวเขามาพักหนึ่งแล้ว”
ผู้เฒ่าถานเหลือบมองซูเสี่ยวหม่าน “ทำไมล่ะ อยากให้มันกลับมารังแกฉันอีกหรือไง?”
ซูเสี่ยวหม่านรีบตอบ “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ หนูรับปากฟู่จิ่งสุยว่าจะดูแลคุณลุง หนูแค่คิดว่าถ้ามันโผล่มาอีก จะจับตัวไว้แล้วถามว่าตกลงใครเป็นคนสั่งมันมากันแน่”
ผู้เฒ่าถานมองซูเสี่ยวหม่านอย่างแปลกใจ ยัยหนูนี่คงไม่ได้ชอบหลานชายเขาเข้าแล้วหรอกนะ!
เห็นผู้เฒ่าถานมองตัวเองเงียบ ๆ ซูเสี่ยวหม่านก็ยื่นเมล็ดแตงให้ “ลุงถาน ถ้าอยากกินเมล็ดแตงก็ไม่ต้องเกรงใจหนูนะ หนูมีตั้งเยอะ!”
ผู้เฒ่าถาน “........”
คราวนี้ซูเสี่ยวหม่านชี้ไปยังของที่เธอเอามาให้ตรงที่ไกล ๆ “เห็นถุงตรงนั้นไหมคะ ข้างในมีเมล็ดแตงถุงใหญ่ ไม่ได้มีแค่ข้าวกับแป้งขาวนะคะ อ้อ ยังมีลูกอมนมด้วย คุณลุงกินสักหน่อยสิ”
ผู้เฒ่าถานผอมมาก ไม่ต้องกลัวว่าจะกินน้ำตาลมากจนเป็นความดันสูงหรอก ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้ น่าห่วงว่าจะน้ำตาลในเลือดต่ำมากกว่า