ตอนนั้นซูเสี่ยวหม่านก็เงี่ยหูฟัง อยากรู้ว่าพี่ชายคนโตมีเรื่องอะไรจะพูด
ซูต้าเฉียงไม่รู้เลยว่าน้องสาวแอบฟังอยู่ เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ทางตำบลส่งข่าวมาว่า จะเดินสายไฟฟ้าให้ทุกหมู่บ้านแล้ว”
พอได้ยินซูต้าเฉียงพูด บรรดาเจ้าหน้าที่หมู่บ้านก็ตื่นเต้นขึ้นมา “หัวหน้ากองการผลิต ที่พูดมาจริงหรือครับ ทุกบ้านจะมีไฟฟ้าใช้กันจริง ๆ หรือครับ?”
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านเคยเห็นไฟฟ้าและโทรศัพท์ในเมืองกันแล้ว แต่ตอนนี้ในหมู่บ้านยังต้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด นับว่าล้าหลังมากจริง ๆ
หมู่บ้านต้ากั่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างไกล เศรษฐกิจย่อมล้าหลังมาก
ซูต้าเฉียงส่ายหน้า “จะเป็นไปได้ยังไงที่จะแจกจ่ายไฟฟ้าให้ทุกบ้าน สายไฟที่ตำบลจัดให้มีพอแค่ลากไปถึงสำนักงานกองผลิตของแต่ละหมู่บ้านเท่านั้น”
เจ้าหน้าที่จดคะแนนผิดหวัง “หัวหน้ากองการผลิต ทางตำบลช่วยออกค่าสายไฟให้หมู่บ้านทั้งหมดไม่ได้หรือครับ อุตส่าห์รับผิดชอบระยะทางไกลจากตำบลถึงหมู่บ้านต้ากั่งแล้ว ทำไมช่วงใกล้ ๆ ในหมู่บ้านถึงไม่ช่วยออกให้ด้วยล่ะครับ!”
เจ้าหน้าที่จดคะแนนเป็นคนรุ่นน้องในตระกูลซู ชื่อซูชิงซาน ตอนนี้ถูกซูต้าเฉียงจ้องเขม็งเข้าให้ จึงค่อย ๆ พูดเสียงเบาลง
หวังเซี่ยนฟา รองหัวหน้ากองผลิตเอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้ากองการผลิต ชิงซานพูดถูกครับ พวกสมาชิกย่อมดีใจที่ได้ยินว่าจะมีไฟฟ้าใช้ แต่ถ้ามีไฟแค่ที่สำนักงานกองผลิต เราจะไปบอกพวกเขายังไงดีครับ!”
ซูต้าเฉียงถอนหายใจ “ก็ช่วยไม่ได้ ทางตำบลบอกว่าจะรับผิดชอบเดินสายมาถึงแต่ละหมู่บ้าน ถ้าบ้านไหนอยากต่อไฟฟ้าเข้าบ้าน ก็ต้องออกเงินซื้อสายไฟกับมิเตอร์เอง พอถึงตอนนั้นทางตำบลจะส่งช่างมาช่วยติดตั้ง”