ซูเสี่ยวหม่านเดินกลับมาถึงหมู่บ้าน พร้อมหยิบเงินที่เตรียมไว้ออกมา
เงินที่ได้จากการขายผักคราวนี้ เธอตั้งใจจะยกให้พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูทั้งหมด เพราะผักในแปลงนั้นเป็นผักที่อีกฝ่ายปลูก
ซูเสี่ยวหม่านคิดไว้แล้วว่า ต่อไปเพื่อไม่ให้ใครสงสัย เธอจะไม่ขายของที่มีอยู่ในบ้านอีก
ไม่อย่างนั้นต้องวิ่งเข้าเมืองทุกวัน เหนื่อยแย่เลย
เธอลองคำนวณดู ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ แต่ละวันกลับยุ่งวุ่นวายไม่หยุด
ตอนอยู่ยุคปัจจุบันต้องไปทำงานหาเงิน เป็นเรื่องช่วยไม่ได้
แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ขัดสนเงินทอง และก็ไม่ได้รีบร้อนหาเงินขนาดนั้น
รออีกสักหลายปีจนตลาดเปิดเสรีแล้วค่อยเริ่มก็ยังไม่สาย
ซูเสี่ยวหม่านเดินกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงหมู่บ้าน
ระบบคงสัมผัสได้ว่าซูเสี่ยวหม่านเริ่มคิดจะอู้งาน จึงเด้งขึ้นมาทันที “วันนี้โฮสต์มีรายได้ 72 หยวน ได้รับ 7.2 คะแนน สามารถสุ่มรางวัลได้หนึ่งครั้ง”
ซูเสี่ยวหม่านมองซ้ายมองขวา อืม ตอนนี้อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
คนที่บ้านก็ไม่ได้อยู่แถวนี้
สุ่มสักครั้งคงได้
ซูเสี่ยวหม่านกดปุ่มสุ่มรางวัล
วงล้อของระบบหมุนอย่างรวดเร็ว ไม่นานรางวัลก็ปรากฏขึ้น
“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับยาเม็ดผิวขาวกระจ่างใสหนึ่งขวด!”
ซูเสี่ยวหม่าน: “.........”
ซูเสี่ยวหม่านก็ไม่ได้ถึงกับไม่พอใจ แต่รางวัลนี้ต่างจากที่เธอคาดหวังไว้มาก “ระบบ ฉันสุ่มได้มาแล้วขวดหนึ่ง ทำไมยังได้รางวัลเดิมอีกล่ะ”
“โฮสต์ ระบบตรวจพบว่าความปรารถนาที่อยู่ลึกที่สุดของโฮสต์คือการมีผิวขาวกระจ่างใส รางวัลนี้จึงทำขึ้นเพื่อโฮสต์โดยเฉพาะ!”