“พ่อ ผมคิดว่าพ่อน่าจะเข้าใจเหตุผลที่ผมทำแบบนี้นะครับ”
ฟู่เจิ้งหวนชะงักไป พอนึกถึงสถานที่ที่พ่อตาเก่าถูกส่งไป เขาก็เงียบลงเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าพ่อไม่พูดอะไรต่อ ฟู่จิ่งสุยจึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “พ่อ สองปีมานี้มีคนจงใจเล่นงานคุณตา น่าจะมีคนฝากฝังเรื่องนี้ไว้ครับ
พ่ออยู่ปักกิ่ง ช่วยสืบให้ผมด้วยนะครับ!”
ฟู่เจิ้งหวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน ทั้งยังกังวลว่าลูกชายวัยเลือดร้อนจะทำอะไรบุ่มบ่าม
เขาจึงได้แต่เอ่ยเตือน “จิ่งสุย ตอนนี้ลูกเป็นตำรวจแล้ว อย่าทำอะไรโง่ ๆ ล่ะ”
ฟู่จิ่งสุยเห็นเป็นเรื่องน่าขัน “พ่อคิดไปถึงไหนครับ ผมรู้ว่าตอนนี้ตัวเองมีสถานะอะไร เรื่องไหนไม่ควรทำ ผมรู้ดีครับ”
ฟู่เจิ้งหวนค่อยโล่งอก “เรื่องคุณตาไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้สถานการณ์ก็เริ่มผ่อนคลายบ้างแล้ว ในเมื่อลูกไปตำบลอันผิงแล้ว ก็อยู่ที่นั่นให้ดีเถอะ!”
เห็นพ่อพูดง่าย ฟู่จิ่งสุยก็อารมณ์ดีขึ้น แต่พอนึกถึงจดหมายที่ได้รับ เขาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง “พ่อรู้ไหมครับว่าหลานสาวของน้าหยางก็ย้ายไปสถานีอนามัยในตำบลอันผิงแล้ว?”
เรื่องนี้ทำให้ฟู่จิ่งสุยโกรธที่สุด เขาไม่ชอบหยางเมิ่งจู๋ และเคยบอกน้าหยางไปแล้ว
แต่พวกเธอยังทำแบบนี้อีก ก็เกินไปจริง ๆ
“อะไรนะ? เมิ่งจู๋ก็ไปอันผิงแล้วเหรอ?”
ฟู่เจิ้งหวนประหลาดใจมาก
“เธอยังมาไม่ถึงครับ แต่เขียนจดหมายมาบอกผมแล้ว!”
“พ่อ เรื่องพ่อกับน้าหยาง ผมไม่เคยคัดค้านตั้งแต่แรก แต่ที่เธอพยายามจับคู่ผมกับหยางเมิ่งจู๋ทุกวิถีทาง ทำให้ผมอึดอัดมากครับ”