จ้าวซีซีเห็นพ่อแม่บุญธรรม รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย “พวกคุณยังกล้าพูดอีกเหรอว่าเป็นผู้มีพระคุณของฉัน? ตอนนั้นฉันเกือบอดตายในบ้าน มีแค่ป้าคนใหญ่ที่ให้ข้าวฉันกินหนึ่งคำ หลังจากนั้นก็เป็นพวกคุณที่โยนฉันให้ป้าคนใหญ่เลี้ยงจนโต”
ป้าคนใหญ่แปลกใจเล็กน้อย “พวกคุณหาที่นี่เจอได้ยังไง ฉันไม่ได้บอกใครสักหน่อย”
แม่เลี้ยงเท้าสะเอว “พี่สะใภ้ ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ คนที่รับซีซีมาเลี้ยงจริง ๆ คือพวกเราต่างหาก ตอนนี้คิดจะมาแย่งความดีความชอบนี้ไปหรือไง? ฝันไปเถอะ!”
พ่อบุญธรรมถ่มน้ำลายลงพื้น “ใช่แล้ว ครอบครัวของจ้าวซีซีอยู่ที่ไหน? พักโรงแรมแพงขนาดนี้ได้ ต้องรวยมากแน่ ๆ ให้พวกเขาจ่ายเงินชดเชยให้เราสิ”
ไม่คิดเลยว่าเด็กที่พวกเขาเก็บมาเลี้ยงส่ง ๆ ในตอนนั้นจะมีครอบครัวร่ำรวยขนาดนี้ พวกเขารวยแล้วสิ!
จ้าวซีซีปกป้องป้าคนใหญ่ไว้ พลางมองพ่อแม่บุญธรรมอย่างเย็นชา “ฝันไปเถอะ ฉันไม่ให้พวกคุณสักแดงเดียว ตอนนั้นลุงใหญ่ทะเลาะวิวาทก็เพราะพวกคุณ เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เพราะถูกพวกคุณลากเข้าไปพัวพัน แต่พวกคุณกลับยังติดหนี้แล้วไม่ยอมใช้คืน ถ้าไม่เสียเวลารักษา ลุงใหญ่ก็คงไม่ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรานอนอยู่ในโรงพยาบาล”
ป้าคนใหญ่ได้ฟังถึงตรงนี้ ดวงตาก็แดงก่ำ หากไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น ตอนนั้นซีซีก็คงไม่ต้องจำใจแต่งงานกับผู้ชายที่ใกล้ตายเพื่อหาเงินค่ารักษาพยาบาล
พ่อบุญธรรมเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
แต่แม่เลี้ยงกลับทำตัวกร่าง พุ่งเข้าไปจะลงมือกับจ้าวซีซี “นังเด็กเวร แกคิดจะกำเริบเสิบสานแล้วใช่ไหม วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้สำนึก!”
“ใครกล้าทำน้องสาวฉัน!”
เสียงดุดันดังขึ้น
หลินตงเหย่เดินเข้ามาด้วยฝีเท้ายาว ๆ แรงกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านไปทั่วตัวเขาจนน่าหวาดหวั่น อีกทั้งยังมีบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ตามมาด้านหลัง
พ่อบุญธรรมกับแม่เลี้ยงตกใจจนหน้าถอดสี แม่เลี้ยงหดคอ “ฉันสั่งสอนลูกสาวตัวเอง แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ?”
หลินตงเหย่ทำหน้าเย็นชา “เธอเป็นน้องสาวฉัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอเป็นลูกสาวคุณ?”
ดวงตาพ่อบุญธรรมเป็นประกาย เขาถูมืออย่างละโมบแล้วพูดว่า “คุณเป็นครอบครัวของจ้าวซีซีใช่ไหม? พวกเราเลี้ยงเธอมาจนโตไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้พวกคุณก็ควรจ่ายค่าเลี้ยงดูให้เราสักหน่อยสิ ถ้าไม่ใช่พวกเราเลี้ยงเธอไว้ เธอคงอดตายไปนานแล้ว”
“อยากได้เท่าไหร่?”
“ไม่มาก หนึ่งล้าน”
แม่เลี้ยงส่งสายตาให้เขา ก่อนรีบเปลี่ยนคำพูด “ห้าล้าน”
หลินตงเหย่จิ๊ปาก “ห้าล้านจะคู่ควรกับมูลค่าของน้องสาวฉันได้ยังไง อย่างน้อยก็หนึ่งร้อยล้าน!”
แค่ห้าล้านเอง คิดว่าฉันเป็นใครกัน?
นี่คือน้องสาวของหลินตงเหย่เชียวนะ!
หลายปีมานี้เขาใช้เงินไปหลายพันล้านเพื่อตามหาน้องสาว ขอแค่ได้เจอน้องสาว ต่อให้ต้องยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
พ่อบุญธรรมกับแม่เลี้ยงถึงกับมึนงงเมื่อได้ยินเงินหนึ่งร้อยล้าน นั่นมันหนึ่งร้อยล้านเลยนะ ใช้ทั้งชีวิตก็ยังใช้ไม่หมดแน่!
จ้าวซีซีหัวเราะเยาะ “ปากกว้างจริง ๆ ยังกล้าขอหนึ่งร้อยล้านอีก! ต่อให้ฉันเอาไปบริจาค ก็ไม่ให้พวกคุณแม้แต่แดงเดียว”
“ตอนนั้นพวกคุณขังเธอไว้ในห้องเก็บฟืน แถมยังไม่ให้ข้าวกิน ตอนฉันเห็นเธอ เธอหิวจนเหลือลมหายใจรวยริน พวกคุณยังมีหน้ามาขอเงินอีกเหรอ? ยังกล้าขอหนึ่งร้อยล้าน! ไร้ยางอาย!”
จ้าวซีซีคล้องแขนป้าคนใหญ่ “อย่าโกรธเลย ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา”
พ่อบุญธรรมทั้งอับอายทั้งโมโหจนคิดจะลงมือ “จ้าวซีซี นังเด็กสารเลว แกกล้าเนรคุณผู้มีพระคุณได้ยังไง!”
หลินตงเหย่เตะชายวัยกลางคนคนนั้นจนกระเด็น สีหน้าเย็นเยียบ “แต่เงินก้อนนี้มีไว้ให้คนที่เลี้ยงน้องสาวฉันจนโต แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ?”
ไม่คิดเลยว่าพ่อแม่บุญธรรมคู่นี้จะเป็นคนเลวขนาดนี้
จ้าวซีซีเห็นพ่อบุญธรรมนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่บนพื้น ก็สะดุ้งตกใจ พี่ชายใหญ่เตะเขากระเด็นไปได้ในทีเดียวเลย
ดูท่าพี่ชายของเธอจะดุอยู่เหมือนกัน!
หลินตงเหย่หันกลับมา น้ำเสียงอ่อนโยน “เธอกับป้าคนใหญ่ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จัดการทางนี้เอง”
“แต่ว่า...”
“เชื่อพี่นะ เมื่อก่อนเธออยู่ตัวคนเดียว แต่ตอนนี้มีพี่ใหญ่อยู่ด้วยแล้ว เด็กดี”
ขนตาของจ้าวซีซีสั่นไหว ในใจรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเล็กน้อย นี่คือความรู้สึกของการมีครอบครัวคอยปกป้องสินะ?
ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงพาป้าคนใหญ่เดินจากไปอย่างว่าง่าย
หลินตงเหย่มองส่งน้องสาวจากไป พอหันกลับมาก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เย็นชาเสียยิ่งกว่าพญายม เขาไม่ได้ลงมือเองมาหลายปีแล้ว แต่ตอนนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ กล้าทารุณน้องสาวเขาอย่างนั้นเหรอ! อยากตายหรือไง!
บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งล้อมเป็นวง ปิดกั้นสายตาคนภายนอก
หลินตงเหย่มองพ่อแม่บุญธรรมจากด้านบน หางตาแฝงแววสังหาร “ให้อยู่ห้องเก็บฟืน? ไม่ให้ข้าวกิน?”
“นั่น...นั่นเพราะห้องในบ้านไม่พอ ห้องเก็บฟืนจริง ๆ แล้วก็อบอุ่นดี”
“ใช่ ๆ ตอนนั้นพวกเราจนมาก คนในบ้านยังแทบไม่มีกินเลย”
หลินตงเหย่ไม่สะทกสะท้าน ตอนลงมือแม้แต่เปลือกตาก็ไม่กะพริบ ไม่นานชายหญิงวัยกลางคนคู่นั้นก็พูดอะไรไม่ออก ฟันร่วงไปหลายซี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด
พ่อแม่บุญธรรมเสียใจจนแทบตาย ผู้ชายคนนี้ดูดุร้ายราวกับอสูรตรงไหนเหมือนคนมีเงินกัน? เหมือนอันธพาลมากกว่าเสียอีก!
ชายหนุ่มนวดข้อมือ น้ำเสียงเย็นชา “พาตัวพวกเขาไป อย่าให้น้องสาวฉันเห็น”
ถ้าทำให้น้องสาวผู้อ่อนโยนและขี้กลัวของเขาตกใจขึ้นมา ต่อไปเขาจะเป็นพี่ชายใหญ่ผู้ใจดี ซื่อตรง และไม่ดุได้อย่างไร?
หลินตงเหย่หันหลังเดินไปทางห้องอาหาร พอมองจ้าวซีซี สีหน้าก็อ่อนโยนขึ้นทันที “อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย”
จ้าวซีซีเหลือบมองไปทางโถงใหญ่ เห็นว่าพ่อแม่บุญธรรมหายไปแล้ว จึงถามอย่างสงสัย “พวกเขาไปไหนแล้ว?”
“พี่คุยกับพวกเขาดี ๆ อธิบายเหตุผลให้ฟังแล้ว พวกเขาคงรู้สึกละอายใจก็เลยกลับไป”
แววสงสัยฉายขึ้นในดวงตาของจ้าวซีซี พ่อแม่บุญธรรมจะยอมฟังอะไรง่าย ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ?
หลินตงเหย่หยิบผ้าขนหนูมาอย่างแนบเนียน แล้วแอบเช็ดคราบเลือดที่นิ้วมือ “ถ้าต่อไปพวกเขายังกล้ามาหาเธออีก โทรหาพี่ได้เลย”
ตอนนี้จ้าวซีซีไม่ได้ต่อต้านพี่ชายตรงหน้ามากเหมือนก่อนแล้ว เธอมองเมนูราคาแพงแล้วถามว่า “คุณรวยมากหรือเปล่า?”
หลินตงเหย่ชะงัก สมองเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว
เมื่อกี้ภรรยาของเขาพูดว่าอะไรนะ?
แกล้งทำเป็นน่าสงสาร!
วินาทีต่อมา เขาก็ตอบทันที “ไม่รวย”
“แต่เมื่อกี้คุณพูดว่าหนึ่งร้อยล้านนี่”
“ฉันหลอกพวกเขาน่ะ”
“แต่โรงแรมนี้แพงมาก ร้านอาหารก็ไม่ถูกด้วย”
“เมื่อก่อนฉันเคยทำงานที่นี่ มีชุดอาหารสำหรับพนักงาน จริง ๆ แล้วถูกมาก”
ป้าคนใหญ่เผลอถามออกมา “แล้วเฮลิคอปเตอร์ล่ะ? บอดี้การ์ดพวกนี้ด้วย?”
“นั่นก็เช่ามาเหมือนกัน”
หลินตงเหย่มองบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วหยิบเงินสดปึกหนึ่งออกมา “เก็บไว้ นี่เป็นค่าแรงของวันนี้”
บอดี้การ์ด “????” จะรับหรือไม่รับดี?
หลินตงเหย่เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “ฉันว่านายรับไว้ได้”
บอดี้การ์ดรีบรับเงินสดไว้ ก่อนหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
จ้าวซีซีกะพริบตา “เมื่อกี้คุณจงใจแกล้งทำเป็นข่มขู่พวกเขาสินะ?”
“เอ่อ ใช่ ยังไงนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้มาเจอเธอ ต้องจัดฉากให้ดูยิ่งใหญ่หน่อย”
หลินตงเหย่เห็นว่าน้องสาวไม่ได้ต่อต้านเขามากนัก ก็รู้สึกทันทีว่าการตัดสินใจเมื่อครู่ถูกต้องแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะเป็นคนจน!
ป้าคนใหญ่ถามอย่างสงสัย “แล้วคุณทำงานอะไร?”
หลินตงเหย่เงียบไปอีกครั้ง จะบอกว่าเขาเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ก็คงไม่ได้ แต่ถ้าโกหกน้องสาวก็ดูไม่ดี เขาจึงตอบอย่างคลุมเครือว่า “บริษัทที่ผมทำงานอยู่ขายบ้านน่ะครับ”
ใช่แล้ว ขายบ้าน
ถึงแม้บริษัทนั้นจะเป็นของเขาก็ตาม
ป้าคนใหญ่เข้าใจขึ้นมาทันที “อ๋อ พนักงานขายอสังหาริมทรัพย์นี่เอง จริง ๆ แล้วทำงานอะไรไม่สำคัญหรอก พวกเราเป็นครอบครัวธรรมดา ซีซีก็ไม่ใช่คนที่ดูถูกคนจน ขอแค่พวกคุณดีกับซีซีก็พอ ไม่ต้องทำอะไรเกินจำเป็นแบบนี้ เปลืองเงินเปล่า ๆ”
จ้าวซีซีพยักหน้าตาม “ใช่ ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก”
ตระกูลร่ำรวยมีเรื่องซับซ้อน เธอกลับไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมแบบนั้น
“ในเมื่อเธอไม่ชอบ คราวหน้าพี่จะไม่ทำอีก”
“แล้วพี่ชายคนอื่น ๆ ทำงานอะไรกันเหรอ?”