สุดท้าย จ้าวซีซีก็ตัดสินใจยื่นเอกสารให้ตรง ๆ “อยากดูก็ดูสิ ยังไงนี่ก็เป็นผลตรวจของฉัน ผลตรวจของหัวหอ้ ฮั่นฮุยไม่ได้อยู่ที่นี่”
หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาจากอก
แม่สามีหลี่หรูหลานจ้องเธออยู่นาน ก่อนจะส่งเสียงหึอย่างเย็นชา “พูดมาตามตรงเถอะ เธอมาหาหมอเพื่อรักษาภาวะมีบุตรยากใช่ไหม? แล้วยังจะหาว่าลูกชายฉันร่างกายไม่แข็งแรงอีก ข้ออ้างแบบนี้ก็คิดออกมาได้? ฉันขี้เกียจดูผลตรวจของเธอจะตาย มีอะไรน่าดูกัน?”
จ้าวซีซีค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ดูท่าแม่สามีจะไม่ได้สงสัยอะไร
เธอแสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วตอบว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อก็แล้วแต่ค่ะ”
“หยุดนะ จ้าวซีซี เธอโดนฉันพูดแทงใจดำจนรู้สึกผิดใช่ไหม? ฉันบอกไว้เลยนะ เธอไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาภาวะมีบุตรยากอีกแล้ว ยังไงพอลูกชายฉันแต่งงานกับคุณหนูหลิน เขาก็ต้องมีลูกแน่ อย่าคิดจะใช้ลูกมาผูกมัดลูกชายฉัน”
แววตาของจ้าวซีซีฉายแววเย้ยหยัน “ฉันไม่เคยคิดจะใช้ลูกทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้นเลย”
เธอลูบท้องน้อยของตัวเอง แผนที่เธอคิดมาตลอดก็คือพาลูกออกไปจากตระกูลหัว
แม่สามีหลี่หรูหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ “ก็ดี หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะหลินซีเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน ครอบครัวมีฐานะดี เติบโตมาอย่างสุขสบาย เป็นหญิงสาวที่ทั้งสวยและร่ำรวย มีเพียงผู้หญิงแบบนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับลูกชายฉัน ทายาทของตระกูลต้องเป็นลูกที่คุณหนูหลินให้กำเนิดเท่านั้น ส่วนผู้หญิงบางคนที่เกิดในสลัมก็อย่าคิดใช้ลูกสร้างฐานะ จนได้เป็นแม่ของผู้สืบทอดเลย”
หลี่หรูหลานทิ้งคำขู่ไว้ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมเสียงส้นสูงกระทบพื้น
มือของจ้าวซีซีบีบใบผลตรวจของลูกไว้แน่น ความขมขื่นเอ่อล้นในใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่สามีไม่ชอบเธอเพราะเธอเกิดมาในครอบครัวธรรมดา ไม่มีชาติตระกูลคู่ควรกับตระกูลหัว