จ้าวซีซีพูดจบก็รู้ตัวทันทีว่าพูดผิด เธอกัดลิ้นเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ เมื่อครู่ปากก็พูดเพี้ยนอีกแล้ว
สายตาของหัวหอ้ ฮั่นฮุยแฝงความหมายลึกล้ำ “ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”
ใบหน้าของจ้าวซีซีแดงก่ำ เธอหันหน้าหนี “รอให้คุณย่าผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยก่อน แล้วเราไปทำเรื่องหย่าที่สำนักงานเทศบาลกันเถอะ!”
หลังเธอพูดจบ อากาศรอบข้างก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
บรรยากาศคลุมเครือที่จู่ ๆ ปรากฏขึ้นเมื่อครู่หายวับไปในทันที
หัวหอ้ ฮั่นฮุยสงบลง เขาพิงเก้าอี้เหล็กไว้ แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับหน้าอกจนหายใจไม่ออก
เขามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเม้มริมฝีปากบางแล้วเอ่ยว่า “ที่จริงก็ใช่ว่าจะต้องหย่ากันเท่านั้น”
หืม???
จ้าวซีซีคิดว่าตัวเองฟังผิด จึงมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ คำพูดเมื่อครู่เธอฟังเข้าใจทุกคำ แต่พอเรียงต่อกันเป็นประโยคกลับไม่เข้าใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ไม่ใช่ว่าต้องหย่ากันเท่านั้น? แล้วตกลงหย่าได้หรือไม่ได้กันแน่?
หัวหอ้ ฮั่นฮุยรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ สีหน้าจึงดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา น้ำเสียงก็แข็งกระด้างเล็กน้อย “ผมหมายถึง ยังไงผมก็ไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรกับคนที่จะแต่งงานด้วยอยู่แล้ว พอดีคุณย่าก็ชอบคุณมาก อีกอย่างถ้ามีคุณอยู่ด้วย สุขภาพของคุณย่าก็น่าจะฟื้นตัวได้ดีกว่า เพราะงั้นผมคิดดูแล้ว...คุณจะเป็นภรรยาตระกูลหัวต่อไปก็ได้”
หลังชายหนุ่มพูดจบ จ้าวซีซีก็รู้สึกราวกับสมองถูกควักออกไปชั่วขณะ
บรรยากาศเงียบสนิท จ้าวซีซีหันไปมองหัวหอ้ ฮั่นฮุย แล้วจู่ ๆ ก็ขยับเข้าไปใกล้เพื่อมองเขา
หัวหอ้ ฮั่นฮุยก้มตามองผู้หญิงตรงหน้า เขานิ่งอยู่กับที่ มองเธอขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจยังได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ ไม่ฉุน แถมยังหอมอยู่ไม่น้อย