จ้าวซีซียอมรับว่าเมื่อครู่เธอตั้งใจทำแบบนั้นจริง ๆ
เธอกำถ้วยรางวัลในมือแน่น แล้วพบว่าหัวหอ้ ฮั่นฮุยหันหลังให้เธอมาตลอด ดูเหมือนเขาไม่เคยหันกลับมามอง และก็เหมือนไม่เคยใส่ใจสิ่งที่เธอทำเมื่อครู่เลย
เธอเก็บสายตากลับมาอย่างไม่แสดงอาการ แต่กลับเห็นหลินซีเดินมาทางพวกเขา เพียงแต่อีกฝ่ายไม่ได้มองเธอ กลับมองพี่ชายคนที่ 6 หลินอู๋เชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ
หรือว่าหลินซีรู้จักกับพี่ชายคนที่ 6?
หลินซีมองหลินอู๋เชิงแล้วยิ้มทักทาย “ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่”
หลินอู๋เชิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “โลกใบนี้ บางครั้งก็ช่างแคบจริง ๆ”
หลินซียังอยากพูดอะไรต่อ แต่หลินอู๋เชิงกลับตัดบททันที “ซีซี เราไปกันเถอะ”
จ้าวซีซีเองก็รู้สึกว่าไม่มีเหตุผลให้ต้องอยู่ที่นี่ต่อ กลับเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน
เธอเดินด้วยรองเท้าส้นสูงอย่างไม่ค่อยถนัด เกือบจะข้อเท้าพลิก พี่ชายคนที่ 6 จึงประคองแขนเธอไว้ “เดินช้า ๆ”
“ฉันรู้แล้ว”
จ้าวซีซีคล้องแขนพี่ชายคนที่ 6 ไปเสียเลย แบบนี้เดินแล้วรู้สึกปลอดภัยกว่า จะได้ไม่เผลอล้มจนขายหน้า
ทั้งคู่เพิ่งเดินมาถึงทางเข้า นักข่าวที่อยู่ด้านนอกก็กรูกันเข้ามา “พระเอกยอดนิยมหลิน ขอถามหน่อยครับ คุณกับกูรูจ่าวจ่าวเป็นคนรักกันหรือเปล่า? คบกันมานานแค่ไหนแล้วครับ?”
“พระเอกยอดนิยมหลิน กูรูจ่าวจ่าวถอนตัวจากการแข่งขันเมื่อสามปีก่อนเพราะคุณหรือเปล่าครับ?”
จ้าวซีซีไม่คิดว่านักข่าวพวกนี้ยังอยู่ เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงรู้สึกกลัวอยู่บ้าง
หลินอู๋เชิงเองก็ไม่คาดคิดว่านักข่าวจะบ้าคลั่งขนาดนี้ คราวนี้เขามาคนเดียว ข้างกายไม่มีแม้แต่บอดี้การ์ดหรือผู้จัดการส่วนตัว จึงทำได้เพียงดึงน้องสาวไปหลบไว้ข้างหลัง เพื่อไม่ให้เธอบาดเจ็บ