หลินเป่ย์ขมวดคิ้ว มองไปทางห้องนอนแวบหนึ่ง ก่อนเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อรับสาย
เขาเอ่ยว่า “ถ้ายังเป็นเรื่องของตระกูลหัว คุณก็ไม่จำเป็นต้องโทรมา”
“พี่สาม!”
หลินซีร้อนใจแทบบ้า “ฉันชอบหัวหอ้ ฮั่นฮุยจริง ๆ ชาตินี้ฉันอยากแต่งงานกับเขาเท่านั้น”
“แต่ผู้ชายคนนั้นมีภรรยาแล้ว หรือว่าเธออยากเป็นมือที่สาม?”
“พี่สาม ฉันบอกพี่ไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาจะหย่ากับผู้หญิงคนนั้น ตอนแรกเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเพราะไม่มีทางเลือก เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้นเลย อีกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นมีชาติกำเนิดต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับหัวหอ้ ฮั่นฮุย พวกเขาอยู่กันคนละโลก”
หลินเป่ย์ขมวดคิ้ว “เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองก็เป็นเด็กที่พวกเรารับมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า?”
ปลายสาย หลินซีได้ยินคำพูดนั้นแล้วใบหน้าก็ซีดเผือด ก่อนตอบว่า “แต่ฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ฉันก็เป็นลูกสาวของตระกูลหลินแล้วนะ พี่สาม หลายปีมานี้พวกพี่ดีกับฉันมาก ฉันก็เชื่อฟังมาตลอด แต่ฉันขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว”
หลินเป่ย์นวดขมับ “เรื่องอื่นฉันยอมได้ทั้งนั้น ยกเว้นเรื่องนี้ เธอควรอยู่ให้ห่างจากตระกูลหัวไว้จะดีกว่า”
เขาทนไม่ได้เด็ดขาดกับประสบการณ์ที่จ้าวซีซีต้องไปทำงานเป็นคนรับใช้และดูแลผู้ป่วยที่ตระกูลหัว
ถ้าหลินซีแต่งเข้าตระกูลหัวจริง ๆ ตระกูลหัวกับตระกูลหลินก็ต้องไปมาหาสู่กันบ่อย ถึงตอนนั้นคนในตระกูลหัวคงเอาเรื่องซีซีไปพูดนินทา เขาไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น