จ้าวซีซีได้ยินคำพูดของอธิการบดีแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
เธอมองหัวหอ้ ฮั่นฮุยที่ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาเต็มไปด้วยความปฏิเสธ
สุดท้ายหัวหอ้ ฮั่นฮุยก็ตอบเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องครับ”
จ้าวซีซีโล่งอก เมื่อเห็นอธิการบดีพาหัวหอ้ ฮั่นฮุยไปนั่งตรงกลางแถวหน้า ก็รู้ได้ชัดว่าฐานะของเขาไม่ธรรมดา
เธอไม่เข้าใจเลยว่าคนยุ่งอย่างหัวหอ้ ฮั่นฮุยมาที่นี่ทำไม
แต่ไม่นานเธอก็ได้รู้เหตุผล
เพราะตอนที่เธอยืนอยู่บนเวที หัวหอ้ ฮั่นฮุยในฐานะผู้สนับสนุนทุนการศึกษา ก็ขึ้นมามอบรางวัลให้นักศึกษาที่ได้รับรางวัลด้วยตัวเอง
จ้าวซีซีมองผู้ชายร้ายกาจที่แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินตรงเข้ามา
หัวหอ้ ฮั่นฮุยถือใบประกาศอยู่ในมือ มองเธอจากด้านบนแล้วพูดว่า “พยายามต่อไปนะ”
จ้าวซีซี “...”
เธอยิ้มอย่างฝืน ๆ พลางรับใบประกาศจากมือเขา ในใจอยากฟาดใบประกาศใส่หน้าเขาเหลือเกิน
พิธีมอบรางวัลจบลงอย่างรวดเร็ว จ้าวซีซีเดินออกจากห้องประชุมใหญ่โดยไม่หันกลับไปมอง
ขอแค่เธอเดินให้เร็วพอ ปัญหาก็จะตามเธอไม่ทัน
เมื่อครู่อธิการบดียังประจบเอาใจ อยากให้เธอคุยกับหัวหอ้ ฮั่นฮุย ไม่แน่ว่าเดี๋ยวงานเลี้ยงอาหารค่ำอาจเรียกเธอไปด้วย เธอไม่อยากไปหรอก
เป็นอย่างที่คิด เธอยังไม่ทันกลับถึงห้องอ่านหนังสือก็ได้รับสายจากอาจารย์ที่ปรึกษา
แต่เธอไม่ได้รับสาย
ตอนเย็น จ้าวซีซีโทรกลับหาอาจารย์ที่ปรึกษา “ขอโทษค่ะ หนูตั้งโทรศัพท์เป็นระบบสั่นตอนอยู่ในห้องอ่านหนังสือ เลยไม่เห็นสายค่ะ”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่อธิการบดีอยากให้เธอไปกินข้าวด้วย เพราะวันนี้มีแขกคนสำคัญมา แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้วละ”
จ้าวซีซีรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ โชคดีที่เธอไหวตัวทัน