เด็กชายตัวน้อยประเมินหยุนเซิงเซิงอย่างเงียบ ๆ มือเพิ่งยื่นไปทางชามยา ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยพุ่งพรวดเข้าใส่เขาอย่างกะทันหัน
ฟึ่บ ฟึ่บ!
ชายชุดดำสองคนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ดาบสองเล่มพาดลงบนคอของเด็กหญิงตัวน้อยโดยตรง คมดาบเย็นเฉียบแนบผิว หยุนเซิงเซิงถึงกับขาอ่อน
【ไม่ใช่นะ พี่ชายทั้งสอง! ลองดูแขนขาของฉันสิ รวมกันแล้วยังยาวไม่เท่าด้ามดาบของพวกท่านเลย ฉันจะเป็นมือสังหารได้ยังไง!】
【ฉันหวังดีกับเจ้านายของพวกท่านนะ! ยาชามนั้นถูกคนเมื่อครู่วางยาพิษแล้ว!】
หยุนเซิงเซิงร้อนใจจนรีบอ้าปาก แต่ในลำคอกลับมีเพียงเสียง “อา อา อา” ดังออกมา
ยิ่งร้อนใจก็ยิ่งพูดไม่ออก ยิ่งพูดไม่ออกก็ยิ่งร้อนใจ สุดท้ายน้ำตาก็เอ่อคลอ
ดวงตากลมโตแดงก่ำ มีน้ำตาคลอเต็มเบ้า แต่ยังพยายามกลั้นไม่ให้ไหลลงมา
หยุนเซิงเซิงยังไม่ยอมแพ้ ชี้ไปที่ชามยา แล้วชี้คอตัวเอง จากนั้นทำท่ากลอกตาและสิ้นใจ ชายชุดดำผู้เป็นองครักษ์ลับสองคนซึ่งปกติไม่ยิ้มเกือบหลุดหัวเราะออกมา รีบกลั้นไว้แล้วแอบมองเจ้านายของตน
เด็กชายตัวน้อยเลิกคิ้ว ก่อนจะมองชามยาอีกครั้ง
จากนั้นก็ยกมือขึ้นเบา ๆ
ชายชุดดำทั้งสองถอนหายใจโล่งอก แล้วหายตัวไปอีกครั้ง
หยุนเซิงเซิงชะงักไป：【เอ๊ะ? ไปแล้วเหรอ? เชื่อแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ใช่มือสังหาร? ดีจังเลย!】
นางรวบรวมความกล้าแล้ววิ่งเข้าไป ยกชามยาขึ้น เทยาในชามลงกระถางดอกไม้ข้าง ๆ จนหมด แล้ววางชามเปล่าลงตรงหน้าเด็กชายตัวน้อย ก่อนหมุนตัวเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็หายลับไป
เด็กชายตัวน้อยมองชามเปล่าตรงหน้า แล้วมองไปยังทิศทางที่เด็กหญิงตัวน้อยหายไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย