“ฮี่ ๆ ๆ! พี่โก่วตั้น!”
เฮ่อฮวนหัวเราะอย่างคนโง่เขลา พลางดึงขาจางโก่วตั้นแล้วพูดว่า:
“ฉันหิวแล้ว! อยากกินข้าว ๆ! อยากกินข้าว ๆ!”
ที่แท้คนที่เปิดประตูรถก็คือเฮ่อฮวน คนโง่ประจำหมู่บ้าน
พอเห็นว่าเป็นเฮ่อฮวน สองสามีภรรยาถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
สมองของเฮ่อฮวนผิดปกติ สติปัญญาต่ำ มีระดับเทียบเท่าเด็กห้าขวบ พอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง
นอกจากกินข้าว นอน และเข้าห้องน้ำแล้ว เรื่องอื่นเขาทำอะไรไม่ได้เลย
“ที่แท้ก็ไอ้โง่เฮ่อเอง ไม่เป็นไรหรอก ที่รัก เราไม่ต้องสนใจเขา ต่อให้เห็นเข้า เขาก็เอาไปพูดมั่วไม่ได้” จางโก่วตั้นลุกจากตัวหลี่ชุนถิงแล้วดึงกางเกงขึ้น
ในสายตาของเขา
เฮ่อฮวนคนโง่คนนี้ยังสู้หมาไม่ได้ด้วยซ้ำ
ถึงจะถูกจับได้ว่ากำลังทำเรื่องน่าอายขนาดนี้ เขาก็ยังทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุ ไม่รู้สึกหวาดหวั่นเลยสักนิด
“โทษนายเลย ดันอยากมาหาความตื่นเต้นในที่แบบนี้ ฉันโดนเห็นหมดแล้ว!”
“โชคดีที่เป็นไอ้โง่เฮ่อ ถ้าเป็นคนอื่นนะ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!” หลี่ชุนถิงพูดพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่
พูดถึงเฮ่อฮวนคนนี้แล้ว
เขาคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตจางโก่วตั้น!
ย้อนกลับไปในอดีต...
จางโก่วตั้นหมกมุ่นกับการพนัน
จนเป็นหนี้เงินกู้นอกระบบก้อนโต สุดท้ายก็ถูกเจ้าหนี้ใจโหดไล่ล่าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน
เมื่อไม่มีทางไป จางโก่วตั้นจึงได้แต่หลบไปอยู่บ้านเฮ่อฮวน
เฮ่อฮวนเห็นจางโก่วตั้นตกอยู่ในสภาพน่าเวทนา ก็เกิดความสงสารและรับเขาไว้โดยไม่ลังเล
แต่พวกปล่อยเงินกู้นอกระบบกลับไม่ยอมเลิกรา ไม่นานก็หาบ้านเฮ่อฮวนเจอ แล้วบุกโจมตีอย่างหนัก
ทั้งทุบประตู ทั้งรื้อบ้าน
เฮ่อฮวนต่อสู้กับพวกอันธพาลอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อปกป้องจางโก่วตั้น สุดท้ายถูกซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส ถึงขั้นกลายเป็นคนโง่
โชคยังดีที่ฟ้ายังไม่ปิดทางรอด ในวินาทีคับขัน ตำรวจก็มาถึงทันเวลาและจับกุมพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบได้ทั้งหมด
จางโก่วตั้นจึงรอดพ้นเคราะห์ร้าย กลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง
แต่ใครจะไปคิด!
ว่าจางโก่วตั้นคนนี้จะเป็นคนเนรคุณ!
เขาไม่เพียงเมินเฉยต่อบุญคุณที่เฮ่อฮวนช่วยชีวิตไว้ แต่ยังรังเกียจที่เฮ่อฮวนกลายเป็นคนโง่ มองว่าเป็นภาระอีกด้วย
แต่เพราะกลัวคนในหมู่บ้านนินทา จางโก่วตั้นจึงจำใจเลี้ยงเฮ่อฮวนต่อไป
ทุกครั้งที่เห็นท่าทางเซ่อซ่าของเฮ่อฮวน จางโก่วตั้นก็โมโหขึ้นมาในใจ แอบด่าตัวเองว่าทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องซวย ๆ แบบนี้ด้วย
แต่เขาก็ทำได้แค่ปลอบใจตัวเองว่า “ช่างเถอะ คิดซะว่าเลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่งก็แล้วกัน!”
แต่ถึงอย่างนั้น
บุญคุณยิ่งใหญ่กลับกลายเป็นความแค้น จางโก่วตั้นรู้ดีว่าชาตินี้เขาคงไม่มีวันใช้หนี้บุญคุณที่ติดค้างเฮ่อฮวนได้หมด
ถ้าตอนนั้นเฮ่อฮวนไม่เสี่ยงชีวิตช่วยเขา ป่านนี้เขาคงตายไปนานแล้ว ไหนเลยจะมีโอกาสได้แต่งงานมีครอบครัวสร้างตัว
ขณะที่จางโก่วตั้นกำลังคิดฟุ้งซ่าน สายตาของเขาก็พลันไปหยุดอยู่ที่เฮ่อฮวน ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวราวกับสายฟ้าแลบ
เขาคิดอะไรขึ้นได้ มุมปากเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนหันไปพูดกับภรรยาว่า:
“ที่รัก ดูสิ ฉันมีลูกไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าไอ้โง่เฮ่อจะมีลูกไม่ได้สักหน่อย...”
หลี่ชุนถิงได้ยินแล้วก็เดือดขึ้นมาทันที:
“อะไรนะ? สมองนายมีปัญหาแล้วหรือไง? อยากให้ฉันมีลูกกับคนโง่เนี่ยนะ? บ้าไปแล้วหรือเปล่า!”
โก่วตั้นอธิบายว่า:
“ฉันเป็นหมันมาตั้งแต่เกิด ถ้ารับเด็กมาเลี้ยง ยังไงก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของฉัน สู้ยกประโยชน์ให้ไอ้โง่เฮ่อไม่ดีกว่าเหรอ เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้!”
“ให้เธอมีลูกกับเขาก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณพอดี!”
“อีกอย่าง เขาหล่อขนาดนี้ ผู้หญิงคนไหนในหมู่บ้านจะไม่หมายตา?”
“ลูกที่เธอคลอดให้เขาต้องหน้าตาดีแน่ ๆ แถมยังได้สมหวังเรื่องมีลูกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!”
“เธอไม่ชอบให้คนอื่นเลียให้เหรอ? ก็ให้เขาเลียสิ!”
เขาไม่ได้คิดจะตอบแทนเฮ่อฮวนจริง ๆ หรอก
แค่คิดว่าเฮ่อฮวนเป็นคนโง่ คงไม่เอาเรื่องระหว่างพวกเขาไปพูดให้ใครฟัง
ไม่เอาไปโพนทะนา และไม่พูดไปทั่วว่าเขาเป็นคนมีบุตรยาก
ต่อให้วันหน้า หลี่ชุนถิงตั้งท้องลูกของเฮ่อฮวน เขาก็ยังบอกคนอื่นได้ว่าเด็กในท้องหลี่ชุนถิงเป็นลูกของตัวเอง
ตราบใดที่หลี่ชุนถิงไม่พูด ก็ไม่มีใครบนโลกนี้รู้เรื่องอีก
เพราะฉะนั้นเขาจึงอยากใช้เฮ่อฮวนให้มีลูกกับหลี่ชุนถิง
ทำแบบนี้แล้ว เขาก็จะรั้งหลี่ชุนถิงไว้ได้