เอี๊ยด... เอี๊ยด... เอี๊ยด...
รถยนต์คันเล็กสั่นไหวเบา ๆ!
เสียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
บริเวณรกร้างนอกเมืองไร้ผู้คน!
“ที่รัก ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”
“ไม่ไหวแล้วเหรอ?”
หลี่ชุนถิงหอบหายใจพลางพูดว่า
“ไอ้คนไร้ประโยชน์ แกมันไม่ได้เรื่องเลย ฉัน... ฉันจะสี่สิบอยู่แล้ว ถ้ายังไม่มีลูกอีก เดี๋ยวก็มีไม่ได้แล้ว! แต่งงานกับนายมาตั้งกี่ปี ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ คนอื่นเขาพูดกันว่าฉันเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
“ฉัน... ฉันก็จนปัญญานี่นา!” ใบหน้าของจางโก่วตั้นไม่มีวี่แววปรารถนา ขยับเขยื้อนอย่างอ่อนแรงราวกับซอมบี้
“คราวหน้าอย่าทำกันในรถอีกนะ! ไม่สบายตัวเลย แถมยังร้อนอีก รถบ้าอะไรเนี่ย หมดอารมณ์จริง ๆ!” หลี่ชุนถิงบ่น
จางโก่วตั้นร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เขาไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว
หมอบอกว่าเขาเป็นหมันมาตั้งแต่กำเนิด
เขาลองกินยาปรับสภาพร่างกายแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลสักที!
มีหมอดูคนหนึ่งบอกเขาว่า ให้ลองทำอะไรใหม่ ๆ ดูบ้าง กระตุ้นฮอร์โมนเพศชายในร่างกาย เผื่อว่าจะมีลูกได้
เขาเลยตั้งใจขับรถพาหลี่ชุนถิงไปยังที่รกร้างบนเขาหลังหมู่บ้าน เพื่อหาความตื่นเต้น
ลองทำดูก่อน เผื่อจะได้ผล แม้ความหวังจะริบหรี่ก็ตาม!
ความเศร้าที่สุดของคู่สามีภรรยาวัยกลางคนคือการไม่มีลูก ชีวิตเต็มไปด้วยความสับสน บางทีการมีลูกอาจเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจพวกเขาไว้
“โก่วตั้น นายมีลูกไม่ได้ ถ้าไม่ได้จริง ๆ เราหย่ากันเถอะ!”
“ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เสียเวลาทั้งนายทั้งฉัน เจ็บสั้นดีกว่าปวดนาน แยกทางกันเร็ว ๆ น่าจะดีกับเราทั้งคู่!”
พอได้ยินภรรยาพูดแบบนั้น โก่วตั้นที่ดูหมดแรงราวกับใกล้ตายก็เหมือนได้ฉีดยากระตุ้น!
เขารีบออกแรงขยับอย่างกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที!
“ไม่เอา! ให้ตายฉันก็ไม่หย่ากับเธอ!”
“ฉันไหว ฉันทำได้!”
ต้องรู้ก่อนว่า
หลี่ชุนถิงเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน ริมฝีปากเล็กจุ๋มจิ๋ม รูปร่างสง่างาม!
โดยเฉพาะหน้าอกที่อวบอิ่มตั้งชัน ชวนให้คนอดชมไม่ได้!
สมัยนี้ผู้ชายกับผู้หญิงแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันหนักมาก หาภรรยายากเป็นพิเศษ
ถ้าหย่ากัน เขาก็คงหาภรรยาดี ๆ แบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว
เพราะงั้น ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมหย่าเด็ดขาด
หลี่ชุนถิงพูดอย่างไม่พอใจว่า “นายมีลูกไม่ได้ แล้วฉันจะอยู่กับนายไปทำไม?”
“ดูบ้านข้าง ๆ สิ บ้านไหนไม่มีลูกหลานเต็มบ้านบ้าง? ถ้ายังมีลูกไม่ได้อีก ฉันก็ใกล้หมดประจำเดือนแล้ว!”
“ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว หมอบอกว่าฉันไม่มีปัญหา คนที่มีปัญหาคือนายต่างหาก”
“ในเมื่อนายมีปัญหา แล้วทำไมฉันต้องอยู่กับนายจนตระกูลไร้ทายาทด้วย?”
“ไม่ใช่ว่าฉันรังเกียจที่นายทำเรื่องนั้นไม่เก่งหรอกนะ แต่นายมีลูกไม่ได้จริง ๆ!”
“อย่าหาว่าฉันพูดแรงเลย ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เราก็หย่ากันเถอะ ฉันจะไปหาผู้ชายคนอื่น!”
ถ้าหลี่ชุนถิงหย่าแล้วกลับมาเป็นโสด
วันรุ่งขึ้นแม่สื่อก็จะแห่กันมาถึงบ้าน เพื่อหาคู่ให้เธอ
สังคมสมัยนี้ ผู้หญิงไม่ขาดผู้ชายหรอก!
ไม่ต้องพูดถึงแต่งงานครั้งที่สองเลย ต่อให้แต่งครั้งที่สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า หรือสิบ หรือแม้แต่พิการ ก็ยังมีผู้ชายต้องการ
คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดว่าหลี่ชุนถิงตาถั่วถึงได้แต่งกับโก่วตั้น!
เธออยากหย่ามานานแล้ว แค่หาเหตุผลไม่ได้
พอดีโก่วตั้นเป็นหมัน เธอเลยใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างหย่าได้
แบบนี้เธอก็จะได้ไปหาคนที่ดีกว่าคนต่อไป!
โก่วตั้นมีคุณสมบัติไม่ดี แถมไม่มีเงิน สิ่งเดียวที่พอจะเอาไปอวดได้ก็คือภรรยาอย่างหลี่ชุนถิง
“ที่รัก ฉันขอร้อง อย่าหย่ากับฉันเลย!”
“ก็แค่เรื่องมีลูกเอง เราหาทางอื่นกันก็ได้!”
“เราไปรับเด็กมาเลี้ยงก็ได้ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องสายเลือด ฉันสนใจแค่เธอ! ถ้าไม่มีเธอ ฉันทนไม่ไหวหรอก!”
“ขอร้องล่ะ!”
หลี่ชุนถิงเบ้ปาก “เด็กที่รับมาเลี้ยงไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน ฉันต้องการลูกที่ฉันคลอดเอง!”
โก่วตั้นร้อนใจ “งั้นเราไปซื้ออสุจิจากธนาคารอสุจิของโรงพยาบาลก็ได้! ขอแค่เธอไม่หย่ากับฉัน ต่อให้ต้องทำอะไรฉันก็ยอม!”
สิ้นเสียง
จู่ ๆ!
ในตอนนั้นเอง
ประตูรถถูกคนจากด้านนอกเปิดออก!
ทั้งสองคนในรถเปลือยท่อนล่าง สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“บ้าเอ๊ย! ใครน่ะ?”