หลี่ชุนถิงดูไม่ยี่หระนักกับเรื่องที่จะมีลูกกับใคร ราวกับว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดให้ถี่ถ้วน
ถึงอย่างไร ไม่ว่าพ่อของเด็กจะเป็นใคร เด็กก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธออยู่ดี
แต่เมื่อสายตาของเธอตกลงบนตัวเฮ่อฮวน ในใจก็อดหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
แม้เฮ่อฮวนจะมอมแมมไปทั้งตัว ดูทึ่ม ๆ อยู่บ้าง แต่ใบหน้าของเขาก็หล่อเหลาอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อนึกถึงรูปร่างหน้าตาของเฮ่อฮวนก่อนจะกลายเป็นคนโง่ หลี่ชุนถิงก็อดทอดถอนใจถึงความหล่อเหลาของเขาในอดีตไม่ได้
ตอนนั้นเฮ่อฮวนไม่เพียงจิตใจดี แถมนิสัยยังร่าเริงมาก เป็นคนที่ใคร ๆ ต่างก็ชื่นชอบ
น่าเสียดายที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะโก่วตั้น
เฮ่อฮวนช่วยโก่วตั้นไว้ จนสุดท้ายตัวเองต้องกลายมาเป็นแบบนี้
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ หลี่ชุนถิงก็อดถอนหายใจลึก ๆ ไม่ได้
“เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ! เดิมทีเขาเป็นคนดีขนาดนั้นแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นคนโง่เพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง”
หลี่ชุนถิงคิดในใจว่า “ถ้ามีลูกกับคนโง่ ลูกจะเกิดมาเป็นคนโง่ด้วยหรือเปล่านะ?”
ลึก ๆ แล้วเธออยากมีลูกมาก แต่ไม่อยากให้ลูกของตัวเองเป็นคนโง่เด็ดขาด
ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ทำให้เธอตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
โก่วตั้นมีสีหน้าร้อนรน!
เขากลัวว่าเธอจะไม่ยอม ถ้าเธอไม่ยอม สุดท้ายก็ยังต้องหย่ากันอยู่ดี
พอคิดได้แบบนั้น
เหงื่อเย็น ๆ ก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผากโก่วตั้น เขารีบช่วยเฮ่อฮวนอธิบายว่า
“โธ่ เมีย อย่าเข้าใจผิดสิ เขาไม่ได้โง่มาตั้งแต่เกิดนะ ไอ้พวกสารเลวปล่อยเงินกู้นอกระบบนั่นต่างหากที่ซ้อมจนเขากลายเป็นคนโง่! ดูสิ เมื่อก่อนเขาทั้งหล่อทั้งฉลาด สาว ๆ ในวัยเอ๊าะยังชอบเขาเลย แม้แต่พวกผู้หญิงอายุมากกว่ายังสนใจเขา! ฉันเชื่อว่าพันธุกรรมของเขาไม่มีปัญหาแน่นอน”
โก่วตั้นพูดไปก็ยิ่งตื่นเต้น เสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“เมียรู้ไหม ดอกไม้ประจำหมู่บ้านของเรายังเคยสารภาพรักกับเขาก่อนเลย แต่เขาปฏิเสธไปหมด! ถ้าไม่ใช่เพราะเขาช่วยฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะโดนคนซ้อมจนกลายเป็นคนโง่ เขาก็คงไม่เป็นแบบนี้!”
พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าโก่วตั้นก็เผยแววรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
“เมีย ฉันติดค้างเขามากเกินไป จะให้ทิ้งเขาไปก็รู้สึกผิดจริง ๆ ฉันเลยรับเขามาเลี้ยงไว้ที่บ้านเหมือนหมา อย่างน้อยก็ยังเหลือทางรอดให้เขาบ้าง! ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงถีบส่งไปนานแล้ว”
โก่วตั้นหยุดไปครู่หนึ่ง สูดหายใจลึก ๆ ก่อนพูดต่อ
“เมีย ต่อให้ต้องให้เธอมีลูกกับเขา ฉันก็ไม่หึงหรอก ยังไงฉันก็ไร้ประโยชน์ มีลูกไม่ได้เอง จะโทษใครได้ล่ะ? อีกอย่าง เขาก็เป็นคนโง่ ฉันไม่จำเป็นต้องหึงหรอก!”
พอได้ฟังคำพูดของโก่วตั้น หลี่ชุนถิงก็อดรู้สึกใจเต้นขึ้นมาไม่ได้ แก้มของเธอแดงระเรื่อ ก่อนจะพูดอย่างเขินอายว่า
“ฉันตกลง แล้วถ้าเขาไม่ยอมล่ะ?”
พอโก่วตั้นได้ยินแบบนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที!
เขาคว้ามือเฮ่อฮวนไว้ แล้วพูดกับหลี่ชุนถิงว่า
“จะไปสนว่าเขายอมหรือไม่ยอมทำไม? เขาก็แค่คนโง่ จะรู้อะไรล่ะ? เราจับเขาไว้แล้วบังคับเลยก็จบ!”
เขาไม่เคยมองเฮ่อฮวนเป็นคนคนหนึ่ง
เขาแค่อยากใช้เฮ่อฮวนรั้งหลี่ชุนถิงเอาไว้!
ถ้าเฮ่อฮวนไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางอยากให้เฮ่อฮวนมีลูกกับหลี่ชุนถิงแน่นอน!
เพราะสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือหลี่ชุนถิงจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น
……
สองผัวเมียกำลังคุยกันอย่างออกรส
จู่ ๆ เฮ่อฮวนก็รู้สึกถึงลางไม่ดี จึงสะบัดมือโก่วตั้นออกแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
“ไม่กินข้าวแล้ว ไม่กินข้าวแล้ว! ฮือ ๆ ๆ ๆ!”
พอเห็นเขาวิ่งหนี
โก่วตั้นก็ร้อนใจขึ้นมา
เขาพุ่งเข้าไปเตะเฮ่อฮวนจนล้มลง แล้วด่ากราดว่า
“ไปตายซะ ไอ้โง่! วิ่งหนีอะไร? รีบมีลูกสืบสกุลกับเมียฉันซะ! อย่าดีแต่ใจ!”