“ฉันไม่มีอารมณ์มาดูแลใครหรอก”
เมื่อเห็นท่าทีฮึกเหิมของหนุ่มหล่อ ดวงตาเล็กจ้อยหลังเลนส์แว่นของหานเฟิงก็เริ่มลนลาน
เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแผนที่นี้เลย แต่หนุ่มหล่อเคยเข้ามาในแผนที่เป็นครั้งที่สองแล้ว ไม่แน่ว่าอาจรู้กับดักบางอย่างที่ใช้เล่นงานคนได้จริง ๆ!
เขาขี้ขลาดก็จริง แต่ไม่ได้โง่
หลังชั่งใจอย่างละเอียดระหว่างแยกกลุ่มกับถูกหลอกไปฆ่า และลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเขาก็เค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบากว่า “พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจงใจเล่นงานผม!”
ถ้อยคำของเขาแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจที่อธิบายไม่ถูก ราวกับถูกกีดกันและกลั่นแกล้ง
“ยังจะมาทำเป็นน้อยใจอีก? พวกเราต้องคอยปกป้องนายด้วยเหตุผลอะไร คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายหรือไง?” หนุ่มหล่อไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย แถมยังยกซูหว่านเหอมาเปรียบเทียบ “ถ้านายเชื่อฟังได้สักครึ่งของเสี่ยวเหอ ใครจะว่างจนจงใจมาเล่นงานนายล่ะ? ทั้งหมดก็เพราะนายหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น!”
เมื่อเทียบกันแล้ว ซูหว่านเหอก็ดูเป็นเด็กดีจริง ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบเธอทำตามข้อตกลงที่หน้าประตูอย่างเคร่งครัด เป็นคนที่ไม่ทำให้ใครต้องกังวลเลย
หนุ่มหล่อพูดจบก็เสริมอีกประโยค “ถ้าแน่จริงก็ตามมา! วันนี้ต่อให้ฉันไม่เอาสมบัติล้ำค่าแล้ว ก็ต้องฆ่านายให้ได้!”
หานเฟิงถูกพูดจนตาแดง
สีหน้าของเขาไม่ได้ดูโกรธ แต่เหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที
เขาหันหลังเดินจากไปด้วยความขุ่นเคือง!
“ในที่สุดก็ไล่ไปได้สักที...”
หนุ่มหล่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน
การปะทะคารมมาตลอดทางเหนื่อยยิ่งกว่าฆ่าซอมบี้เสียอีก อารมณ์ของเขาลดฮวบไปตั้ง 7 แต้ม ไอ้หมอนั่นสมควรตายจริง ๆ!
เขาหันไปมองถังชิงหยางที่อยู่ข้างกาย อีกฝ่ายยังคงสงบนิ่ง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีอารมณ์ขึ้นลงรุนแรง ราวกับไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
ที่จริงเป็นเพราะเขาชินกับการปล่อยให้คำพูดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปแล้ว
การวิเคราะห์เนื้อหาบทสนทนาจากคำสำคัญอะไรพวกนั้นมันเหนื่อยเกินไป เขาจึงเลือกปล่อยสมองให้ว่าง เรื่องไหนไม่สำคัญก็ไม่ฟัง ไม่คิด
“ไปกันเถอะ โคมดวงที่สอง” ถังชิงหยางมองซูหว่านเหอ ก่อนจะเสริมว่า “ถ้าอยากรอดก็ต้องฉลาดหน่อย ฉันดูแลได้ไม่ทั่วถึงหรอก”