หนองบึง
แถมยังกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างแนบเนียนสุด ๆ
แม่งเจ้าเล่ห์ชะมัด!
ไป๋ไป๋ตกลงไปในหนองบึงตอนกำลังวิ่งเต็มฝีเท้า วิ่งจนหมดแรงเสียก่อน ตอนนี้คงอยู่กลางบึงไปแล้ว...
“อย่าดิ้น ฉันหาทางก่อน...”
ถังชิงหยางปลอบไป๋ไป๋ทั้งสองตัว ก่อนเก็บกังหันลมเล็ก ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิบนหลังหมาป่าเพื่อครุ่นคิด
บินไม่ได้ แถมมีโอกาสแค่ครั้งเดียว
ถ้าตอนลงพื้นยังข้ามพ้นเขตหนองบึงไปไม่ได้ คงได้ลำบากแน่
ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ต้องจมลงไปอย่างไม่มีทางเลือก...
กวาดตามองรอบหนึ่ง ที่นี่มีแต่ถนนยางมะตอย ไม่มีวี่แววของหนองบึงเลย
ไม่สิ...
บริเวณที่กลายเป็นหนองบึงดูเหมือนจะมีสีเข้มกว่า คล้ายถูกฝนชะจนเปียกชุ่ม
ถนนยางมะตอยที่อยู่ไม่ไกลกลับแห้งและสีซีดกว่า เห็นรอยต่อชัดเจน ทั้งสองฝั่งมีความแตกต่างและสัญญาณเตือนอยู่จริง
แต่...
ระยะทางไกลเกินไป
ต่อให้วิ่งออกตัวแล้วกระโดดจากหลังไป๋ไป๋ ก็ยังขาดระยะอีกมาก
จะทำยังไงดี?
ถังชิงหยางเหลือบมองร่างจำลองที่อยู่ข้างตัว
คนกับหมาป่าสบตากัน ถังชิงหยางเผยรอยยิ้มแสนเป็นมิตร
พริบตาเดียว ร่างจำลองก็ถูกยกขึ้นสูง...
“ช่วยเป็นแท่นให้ฉันเหยียบหน่อย พอฉันข้ามไปได้ พวกเราก็ปลอดภัยแล้ว”