“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นในลานบ้าน แต่ถูกเสียงคำรามของซอมบี้กลบไป
ถังชิงหยางคอยระวังภัยพลางสังเกตการณ์ เสียงนั้นมาจากหานเฟิง เป็นเสียงร้องตามสัญชาตญาณแห่งความกลัว ทว่าก็ทำลายข้อตกลงแรกเริ่มไปแล้ว
ส่วนเด็กสาวคนนั้นก็เกือบจะร้องออกมาเช่นกัน แต่กลับยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว แล้วถอยไปหลบตรงมุมด้านในสุด
เขาเหลือบมองสภาพของทั้งคู่เพียงแวบเดียว ก่อนเบนความสนใจไปทันที ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว!
มันเป็นซอมบี้ผู้หญิง ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลแดง ใบหน้ายังอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์
ตาขาวในเบ้าตามีมากกว่าส่วนอื่น และถูกย้อมด้วยเลือด รูม่านตาหดเล็กเรียว ทำให้สีหน้าดูดุร้ายและคลุ้มคลั่งยิ่งขึ้น
เนื้อหนังบริเวณขากรรไกรล่างฉีกขาด เลือดสดสีแดงฉานไหลหยด ลักษณะตรงกับศพมีชีวิตที่เคยเห็นในข้อมูลให้ความรู้ทุกประการ
ตอนนี้มันกางกรงเล็บกางแขนออก ราวกับจะโผเข้ากอด ก่อนแยกเขี้ยวพุ่งเข้ามากัด!
ใกล้จนเอื้อมถึง กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง!
ถังชิงหยางยังคงเยือกเย็นอย่างที่สุด เขากวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางถอยหลังทีละก้าวสั้น ๆ
เขาถอยไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดกึก แล้วพุ่งเท้าไปกวาดข้างหน้า!
กวาดใส่ขาขวาที่ซอมบี้ใช้ยันพื้น มือหนึ่งคว้าคอมันไว้ อีกมือยันหน้าท้อง
ซอมบี้ที่กำลังพุ่งทะยานพลันลอยขึ้นจากพื้น! แรงเฉื่อยจากการพุ่งเข้าชนผสานกับแรงส่งอันแยบคายของถังชิงหยาง เหวี่ยงร่างมันลอยสูงข้ามศีรษะ ก่อนพลิกตวัดกลางอากาศแล้วทุ่มลงพื้น!
มือซ้ายชักปืนลูกโม่ออกจากซองในชั่วพริบตา!