ดวงตาหม่นหมองของแมงกะพรุนกลับมามีแววอีกครั้ง ปฏิกิริยาแรกของเธอไม่ใช่การร้องขอความช่วยเหลือ แต่ยกมือขึ้นบังตาอย่างอดไม่ได้
สว่างเกินไปแล้ว เหมือนมีระเบิดแสงพุ่งใส่ตา
เธออยู่ในความมืดมานาน จนดวงตาไวต่อแสงอย่างยิ่ง
เธอยกแขนขึ้นบัง หรี่ตาจนแทบเป็นเส้น แล้วเอ่ยถาม “ไร้หน้าใช่ไหม? เป็นนายหรือเปล่า?”
คนที่มาถึงที่นี่ได้ตอนนี้ ก็คงมีแค่คนนั้น
“ทำไมถึงถูกขังอยู่ตรงนี้ล่ะ? ถ้าไม่มีเข็มชี้ ฉันคงหาเธอไม่เจอไปทั้งชีวิต”
“พูดถึงเรื่องนี้แล้วฉันก็โมโห! มีไอ้เจ้าเล่ห์ฝังตัวอยู่ใต้ดิน แถมยังรู้จักใช้เหยื่อล่อด้วย ฉันเผลอแค่แวบเดียวก็โดนมันจับไป กลายเป็นของสะสมของมัน น่าแค้นชะมัด!” เสียงของแมงกะพรุนมีอารมณ์ขึ้นมาในที่สุด แต่ยังฟังดูอ่อนแรง
เธอกัดฟันกรอดแล้วตวาด “รีบช่วยฉันออกไป ฉันจะเอาเถ้ากระดูกมันไปโปรยให้หมด!”
แล้วเธอก็ถามอีกว่า “นายไม่ได้ฆ่ามันใช่ไหม? หวังว่าจะเหลือมันไว้ให้ฉันจัดการเองนะ”
“ไม่ได้ฆ่าหรอก ฉันก็โดนจับเป็น ๆ เหมือนกัน”
“?”
ในที่สุดสายตาของแมงกะพรุนก็ปรับเข้ากับแสงได้ แสงสะท้อนจ้าส่องสว่างไปทั่วห้อง
เธอเห็นสิ่งน่าชังที่ตัวเองพูดถึง รวมทั้งกรงขังด้านหลังมัน ซึ่งมีคนถูกขังอยู่...
มุมปากที่ยกขึ้นด้วยความตื่นเต้นร่วงลงในพริบตา
เธอมองสัตว์ประหลาดเดินเข้ามาอย่างเหม่อลอย มองแขนทั้งสองข้างของมันพับไปไว้ด้านหลัง ก่อนจะจับซี่เหล็กถอดกรงออกอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางลงข้างตัวเธอ
ที่กลั้นใจไม่ไหวที่สุดก็คือ
ในกรงขังนั่นจะเป็นคนได้ยังไง? ถังชิงหยางอยู่ไหน?
สัตว์ประหลาดตัวนี้มีผิวสีแดงคล้ำ กล้ามเนื้อเป็นมัดแน่น บนหัวมีโคมไฟดวงใหญ่ส่องสว่าง เหนือขึ้นไปยังมีมงกุฎทองคำเล็ก ๆ อีกใบ
ตอนนี้แมงกะพรุนลืมความเศร้าไปแล้ว เธอเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาแล้วฟุบลงกับพื้นอีกครั้ง