แมงกะพรุนรู้สึกว่าตัวเองหมดทางรอด ยิ่งลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ ก็ยิ่งปลิวไปไกล
ไม่ว่าเธอจะเตะขา ตะโกน โบกมือ หรือขยับคิ้วทำหน้าอย่างไร ทิศทางลมก็ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย กลับยิ่งพัดแรงขึ้นกว่าเดิม
ตอนลอยผ่านอาคารสร้างไม่เสร็จแห่งหนึ่ง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่ามีคนคว้าข้อเท้าไว้
ก้มลงมองก็เห็นมนุษย์หมาป่าที่กระโดดได้สูงถึง 8 เมตร หลังพุ่งตัวขึ้นมาก็ลงกระแทกบนดาดฟ้าอย่างแรง
“ชิ ยังจะบอกว่าไม่มีผลอีก”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายแบบนี้ แมงกะพรุนแทบไม่รู้แล้วว่าควรพูดหรือโต้ตอบอย่างไร เพราะถูกข่มขวัญจนพูดไม่ออก
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอยังวิ่งตามเขามาตลอดทาง
แต่พอได้ยินน้ำเสียงคุ้นหู เธอก็ปรับตัวได้และเริ่มบ่น “ต้องเป็นแผนที่ในร่มสินะถึงจะเป็นมิตร พอเป็นลานโล่งแล้วยังเจอเหตุการณ์ลมแรงอีก ฉันนี่ซวยสุด ๆ”
เชือกเส้นหนึ่งถูกโยนขึ้นมา เธอรีบคว้าไว้อย่างลนลาน
“ผูกเอง”
ถังชิงหยางพูดพลางผูกปลายเชือกอีกด้านไว้รอบเอวตัวเอง
ลมพายุนี้จะพัดต่อเนื่องไปจนกว่าจะออกจากแผนที่
ระหว่างนั้นแมงกะพรุนจะสูญเสียการควบคุมร่างกาย
ถ้าผูกเชือกไว้กับที่ไหนสักแห่งตามใจ อาจเผลอถูกใครลากไปได้ง่าย ๆ
ถังชิงหยางกลับไปนั่งลงตรงริมขอบ มองความโกลาหลที่ลานกว้างแล้วเอ่ยว่า “อย่าถามอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ฉันแค่อยากพักสักหน่อย”
แกร๊ก!
เสียงแตกดังขึ้น รอยร้าวปรากฏบนร่างของเขา ก่อนจะแตกสลายทีละชั้น ทีละน้อย
มนุษย์หมาป่ากลายเป็นเศษผลึกระยิบระยับ สลายหายไปท่ามกลางสายลม เหลือเพียงประกายแสงดาวกระจายอยู่ทั่ว
ถังชิงหยางกลับคืนสู่รูปลักษณ์มนุษย์ดินร่างกำยำ
แมงกะพรุนเห็นภาพนี้กับตาตัวเอง ในใจเต็มไปด้วยคำถามอยากรู้อยากเห็น แต่คิดไปคิดมาก็เลือกปิดปากไว้ดีกว่า
ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศอย่างว่าง่าย