กำไรอื้อซ่า
ถึงไม่มีคำพ้องก้อง แต่มันก็มีราคานี่นา!
ของสะสมที่เอาออกมาได้ทั้งหมดมีมูลค่ารวมแค่หนึ่งหมื่นสี่พันเท่านั้น คราวนี้เพิ่มขึ้นมาเป็นสองเท่าเลย
“นาย...นี่...เอ๊ะ? อย่าเพิ่งไปสิ!”
เมื่อเห็นคนรอบข้างทำท่าจะกรูเข้ามา ถังชิงหยางก็หิ้วกล่องเดินจากไปโดยไม่หันกลับ ไม่ว่าพวกนั้นจะพูดอะไร เขาก็ไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย เดินไปอย่างเด็ดขาด
ต้องรีบหน่อย ยังมีของอีกตั้งเยอะที่ต้องซื้อ
ต่อจากนี้ก็เอาของที่มีอยู่ไปขาย แลกเป็นเงินหอยเงิน
จะใช้เครื่องแลกเปลี่ยนราคาต่ำที่ตั้งอยู่ริมทางก็ได้ โดยขายในราคาประเมิน
ทำแบบนั้นจะขาดทุนไม่น้อย แต่ข้อดีคือประหยัดเวลา เปลี่ยนของเป็นเงินได้ในเวลาอันสั้นที่สุด
หรือจะลงขายในตลาดซื้อขายของเมืองก็ได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะขายออกเมื่อไร
อีกทางหนึ่งคือทำเหมือนคนส่วนใหญ่ที่นี่ ตั้งแผงขายของริมทาง รอให้ผู้เล่นที่เดินเที่ยวเลือกซื้อ
ในบรรดาแผงเหล่านี้ยังมีแผงรับซื้อของคืน รับซื้อในราคาสูงกว่าเครื่องแลกเปลี่ยน
ส่วนของหายากกว่านั้นก็ลงขายในโรงประมูลท้องถิ่นได้
ที่นี่ไม่ได้มีแค่โรงประมูลอย่างเป็นทางการ คนในวงการบางคนเปิดประมูลกลางแจ้งริมทาง ดึงดูดผู้คนให้มามุงดูเป็นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า
แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่แค่มาดูสนุก ๆ ปริมาณการซื้อขายจริงมีน้อยมาก
เพราะไม่มีหลักประกันรองรับ ผู้คนไม่น้อยจึงตะโกนเสนอราคาอย่างส่งเดช สุดท้ายกลับควักเงินไม่ไหว