ภัยคุกคามหมดไปแล้ว
ถังชิงหยางกินกล้วยคำสุดท้ายเสร็จ ก็สะบัดเปลือกทิ้งแล้วลุกขึ้นอย่างอารมณ์ดี เขาเคลียร์เส้นทางก่อน จากนั้นค่อยเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เขาปีนข้ามไปอีกฝั่งของหน้าต่างได้สำเร็จ
ส่วนผู้หญิงคนนั้น ใครอยากช่วยก็ช่วยไป
เดินต่อไปได้ไม่ไกล เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง เสียงค่อย ๆ เบาลง ต่ำลง กระทั่งหายไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ต้องดูก็รู้ว่าคงตกลงไปเจ็บหนักน่าดู
จากแสงแดดจ้าก้าวเข้าสู่ตัวอาคาร ดวงตาของเขากำลังปรับตัวกับความมืดอย่างรวดเร็ว สิ่งรอบข้างค่อย ๆ สว่างชัดขึ้น
กิ่งไม้ใหญ่หนาทึบพาดทะลุชั้นอาคาร ทั้งยังขวางทางแยกอื่น ๆ ไว้ ตอนนี้เหลือทางให้ไปได้แค่ซ้ายกับขวา
ผู้หญิงคนนั้นกับสมาชิกที่เหลืออีกสองคนไปทางซ้าย
ขณะที่เขากำลังจะตามไป ถุงหุ้มเหนือศีรษะก็เกิดเสียงเคลื่อนไหว
มีแขนข้างหนึ่งยื่นยาวอยู่ในถุง สิ่งที่อยู่ข้างในฟื้นขึ้นมาแล้ว และเริ่มดิ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ตรงรอยต่อระหว่างถุงกับกิ่งไม้หนาพอ ๆ กับลำคอ เมื่อถุงมีน้ำหนักมากขึ้น มันก็แสดงความเหนียวทนทานออกมาอย่างเต็มที่
แม้จะถูกดึงจนยืดยาวขึ้นสองเท่า เหลือความหนาเท่าท่อนแขน ก็ยังไม่ขาด
แต่สุดท้ายมันก็มีขีดจำกัด
โครม!
เสียงทึบหนักของสิ่งที่ตกกระแทกพื้นดังขึ้น ถุงขาดออกจากกัน
ข้างในเต็มไปด้วยของเหลวสีแดงเข้ม ช่วยรองรับแรงกระแทก ทำให้สิ่งที่อยู่ข้างในตกลงมาได้อย่างปลอดภัย
แขนข้างหนึ่งของมันยื่นพ้นรอยขาดออกมาแล้ว เริ่มฉีกเยื่อบาง ๆ ของเหลวสีแดงจนเกือบดำไหลทะลักออกจากรอยแยกไม่หยุด
รอยแยกขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ถังชิงหยางจึงมองเห็นมันชัดเจน
เป็นซอมบี้ไม่ผิดแน่
ผมเปียกชื้นแนบติดหนังศีรษะ ทั่วร่างปกคลุมด้วยเมือกสีแดงข้นคล้ายน้ำลาย กระจายไม่สม่ำเสมอ บางจุดมาก บางจุดน้อย