“ตกใจหมดเลย!”
ถังชิงหยางคว้าแผงควบคุมเชือกไว้ หัวใจแทบหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ในวินาทีสุดท้ายก่อนเย่หรงจะตกจากตึก เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแผงควบคุมยังอยู่บนหัวเธอ
ของล้ำค่าแบบนี้จะปล่อยให้เธอเอาติดตัวลงไปไม่ได้...
ยังดีที่ช่วยไว้ทัน เขาพุ่งเข้าไปคว้าแผงควบคุมออกมาได้พอดี
เสียง “เย่!” ของหัวหน้าทีมขาดห้วงลงในตอนนั้น พอเห็นว่าเย่หรงหายไปจากหน้าต่าง สีหน้าก็เปลี่ยนฉับพลัน
เขาโยนปืนพกทิ้ง ยกมือยอมแพ้ทันที
เพราะกระสุนหมดแล้ว
ถังชิงหยางอดบ่นไม่ได้ “แค่ 5 เมตร กระสุน 7 นัด นายยิงไม่โดนสักนัดเลยเหรอ?”
หัวหน้าทีมได้ยินก็ร้อนตัว “เหลวไหล! ฉัน...”
“ฉันอะไร? นัดสุดท้ายฉันเป็นคนแย่งแผงควบคุมมาเอง!”
“...”
หัวหน้าทีมไม่คิดฝืนอีก เขาประสานมือไว้บนศีรษะแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลงกับพื้น “ก็ได้ ๆ ฉันไม่คู่ควรกับมันหรอก เอาปืนกระบอกนี้ไป แล้วปล่อยฉันไปได้ไหม?”
“ทำชั่วมาสารพัดแล้วยังจะให้ฉันปล่อยนายไปอีก?” ถังชิงหยางชี้ไปยังช่องโหว่ “จะกระโดดลงไปจากตรงนั้น หรือจะให้ซอมบี้กัดตาย เลือกเอา”
“อย่าสิ...พวกเขายังฟื้นคืนชีพได้ไม่ใช่เหรอ...อั่ก!”
คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก ถังชิงหยางก็ซัดหมัดหนัก ๆ เข้าที่ท้องของเขาแล้ว! หัวหน้าทีมกระอักเลือดออกมา ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนทั่วขมับ
เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ส่งเสียงแปลกประหลาด หลังงองุ้มจนเหยียดไม่ขึ้น หายใจแทบไม่ออก
“ฟื้นคืนชีพเหรอ? รักษาโรคข่มขืนได้หรือไง?”
“เธอ...เป็นความคิดของเธอ...เธอบอกว่าทำแบบนี้ถึงจะดึงคนมาเข้าพวกได้...”
พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ถูกเตะเหวี่ยงลอยไป กระแทกเข้าที่ท้อง ก่อนฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง!
“ฉันดูออกแล้ว นายมันคนโกหกปากพล่อย” ถังชิงหยางพูดจบก็เสริมอีกประโยค “ดีที่ฉันมา ไม่อย่างนั้นการอพยพคนอย่างนายคงทำให้ฉันอึดอัดยิ่งกว่าฆ่าฉันเสียอีก!”