คนพูดก็เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งเหมือนกัน แต่ตกใจจนหน้าซีด พอเห็นถังชิงหยางมองมา เขาก็สะดุ้งอีกครั้ง
เขาพูดเสียงเบาว่า “ส่วนไปที่ไหนกันแน่ ผมก็ไม่รู้...”
“ออกไปตอนไหน?”
“ประมาณ 3 ชั่วโมงก่อนมั้ง?”
“ดี”
ถังชิงหยางไม่คิดจะซักถามตำแหน่งที่แน่ชัด พวกเขาเองก็ไม่มีทางรู้
ในสถานการณ์แบบนี้ ดักรออยู่กับที่ดูจะเหมาะกว่า
ฐานหลักอยู่ที่นี่ พวกนั้นคงกลับมาแน่ และคงไม่ปล่อยให้ต้องรอนานนัก
ถึงอย่างไร คนเฝ้าบ้านก็มีอยู่แค่นี้
“เอ่อ...” เมื่อเห็นว่าถังชิงหยางไม่ได้ฆ่าล้างบาง กลับพูดคุยด้วยตามปกติ คนอื่น ๆ ก็เริ่มกล้าถามขึ้นทีละน้อย “พี่มนุษย์หมาป่า ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ใช่ ตอนนี้หัวผมยุ่งไปหมดแล้ว...”
“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ! พวกนั้นด่าคนก่อนชัด ๆ พี่หมาป่าป้องกันตัวตามสมควร แค่เผลอฆ่าพวกมันหมดเท่านั้นเอง!”
มีคนหยิบคำพูดก่อนหน้านี้ของถังชิงหยางมาเป็นเหตุผล จนใบหน้าหมาป่าของเขาแดงก่ำ
ดูพูดเข้า! ฟังขึ้นที่ไหนกัน!
“แล้ว...บัตรผ่านของพวกเรา...”
พอได้ยินคำนี้ ทุกคนก็เงียบกริบ
เมื่อเทียบกับการตายของคนกลุ่มนั้นแล้ว สิ่งที่พวกเขาสนใจมากกว่าชัด ๆ คือเรื่องการอพยพของตัวเอง
ช่องทางแลกบัตรผ่านขาดสะบั้นไปแล้ว ถ้าอยากได้อีก คงต้องบุกฝ่าฝูงศพดิบด้วยตัวเองสินะ?
“เฮ้ คนตายไปแล้ว บัตรผ่านก็ต้องเหลืออยู่ที่นี่สิ!”
ทุกคนเงยหน้าพรวด ดวงตาเป็นประกาย
แลกไม่ได้ก็จริง แต่บัตรผ่านอยู่ตรงนี้แล้วนี่นา!
แต่เพราะเกรงกลัวถังชิงหยาง ไม่มีใครในที่นั้นกล้าขยับ