วันหยุดสุดสัปดาห์ หลินเฉียงกำลังนั่งกินมื้อเช้าอยู่หน้าโต๊ะ โจ๊กข้าวฟ่างที่ฉินหวยหรูต้มไว้ กินคู่กับหมั่นโถวข้าวโพดที่เพิ่งนึ่งเสร็จและผักดองซอยหนึ่งจาน เรียบง่ายแต่สบายท้อง เขากัดหมั่นโถวไปคำหนึ่ง กำลังจะยกโจ๊กขึ้นดื่ม ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูรัว ๆ ดังมาจากหน้าประตูเรือนปีกตะวันออก
“ใครน่ะ? เช้าขนาดนี้มาเคาะประตูทำไม!” หลินเฉียงตะโกนออกไป
“ฉันเอง สวี่ต้าม่าว! รีบเปิดประตูหน่อย มีเรื่องจะคุย!” เสียงสวี่ต้าม่าวจากนอกประตูฟังดูร้อนรนและดังลั่น
“มาแล้ว ๆ” หลินเฉียงคาบหมั่นโถวไว้ในปากอย่างไม่รีบร้อน สวมรองเท้าแตะแล้วเดินไปเปิดประตู พอประตูเปิดออก เจ้าจูโง่ สวี่ต้าม่าว หลิวกวงฉี และเหยียนเจี่ยเฉิง สี่จตุรเทพก็ทยอยกันกรูเข้ามาราวกับลมพัด
“อะไรกัน? มากันครบทีมตั้งแต่เช้าเลย” หลินเฉียงพิงกรอบประตู มองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสี่คน
“ไม่รู้เหรอ? วันนี้เจียตงซวี่ไปดูตัวนะ!” เจ้าจูโง่ทำหน้าประมาณว่า ‘นายไม่รู้ได้ยังไง’
“ช่วงนี้คณะกรรมการควบคุมการทหารกำลังจะถูกยุบ ฉันยุ่งกับการส่งมอบเอกสารทุกวันจนหัวหมุน จะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาจะไปดูตัว” หลินเฉียงกลอกตา “อีกอย่าง เขาจะดูตัวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? หรือฉันต้องไปดูตัวแทนเขาด้วย?”
“เดิมทีมันก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอก” หลิวกวงฉีลากเก้าอี้มานั่ง “แต่ไอ้เวรนั่นช่วงนี้เอาแต่คุยโวว่า ผู้หญิงที่เขาจะไปดูตัวด้วยเป็นคนในเมือง สวยเหมือนนางฟ้า แถมครอบครัวยังมีฐานะดีอีก นายไม่ได้ยินน้ำเสียงมัน หางแทบจะชี้ขึ้นไปบนหลังคาแล้ว”