เมืองเจิ้นชวน ตลาดของชำสำหรับคนรักสัตว์และดอกไม้ใจกลางเมือง
“หนุ่ม ๆ หินก้อนนี้ขายให้หกร้อยบ้างแล้ว ราคาต่ำสุดของจริงเลยนะ!”
เจ้าของแผงทำหน้าเสียดายสุดซอย มือชูหินก้อนหนึ่งขึ้นมา
“ยี่สิบ! ขายไหม?”
เจียงจิ้งมองหินในมืออีกฝ่าย
หินยาทรงกรวยสีน้ำตาลเหลือง ตรงรอยแตกตรงกลางแอบส่องประกายเขียวจาง ๆ ออกมา
ถ้าสีนั้นเป็นของแท้ อาจตัดออกมาได้เป็นหินขนาดใหญ่จริงก็เป็นได้ แต่เสียดายที่สีลอยอยู่แค่ผิวนอก นี่คือของย้อมสีชัด ๆ
ถ้าเป็นปกติ เขาไม่มีทางแม้แต่จะชำเลืองมองหินก้อนนี้ด้วยซ้ำ
แม้จะเป็นแค่เด็กจบใหม่จากมหาวิทยาลัยเกษตรกว่างฝู่ปีนี้ที่ยังหางานไม่ได้ แต่ก็ไม่โง่ถึงขั้นเสียเงินซื้อหินยาย้อมสีโดยไม่คิดอะไร
เพราะเช้าวันนี้ที่ลืมตาตื่น ในหัวของเขาก็ปรากฏข้อความแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีข้อ
【แผงสถานะส่วนตัว】
【ชื่อ: เจียงจิ้ง】
【ระดับการบำเพ็ญ: ไม่มี】
【เขตแดนสังกัด: ราชวงศ์เซียนอมตะกลาง】
【สำนัก: สำนักเกษตรบำเพ็ญหลิ่งหนาน】
【โชคเซียนวันนี้: วันที่สิบเจ็ดเดือนเก้า ณ [ตลาดสัตว์วิเศษร้อยดอกไม้] พ่อค้าคนหนึ่งพลั้งเผลอขาย [คนหิน] จาก [อาณาจักรไททันและมังกร] ที่มี [สายเลือดไททันทองคำ] เป็นหินยาธรรมดา หากไปซื้อมาจะได้สัตว์วิเศษคู่ใจ [ไททันวัยอ่อน]】
เจียงจิ้งเหลียวดูข้อความตรงหน้าตัวเองแล้ว
ของวิเศษประจำตัว? ระบบ?
เขาลองเรียกอีกหลายครั้งก็ไม่มีผลอะไร ไม่มีเสียงตอบกลับ
มีแต่บางครั้งจะเด้งป้ายกำกับแปลก ๆ ขึ้นมาให้เห็นเรื่อย ๆ
หลายวันมานี้เขาก็จับกฎของโชคเซียนประจำวันได้คร่าว ๆ แล้ว
ในข้อความของระบบ จีนกลายเป็น [ราชวงศ์เซียนอมตะกลาง] รัสเซียกลายเป็น [อาณาจักรไททันและมังกร] ตลาดของชำกลายเป็น [ตลาดสัตว์วิเศษร้อยดอกไม้]
และวันนี้ เป็นครั้งแรกที่เขาออกมาซื้อของตามกฎโชคเซียนที่แสดงไว้จริง ๆ
“ยี่สิบเหรอ?”
เจ้าของแผงจ้องเจียงจิ้งอยู่ครู่ใหญ่แล้วพูดด้วยหน้าเสียดายสุดซอย “หินยาก้อนนี้ฉันเหนื่อยยากนักถึงได้ลากมาจากแดนพม่า นายไม่รู้หรอก ระหว่างทางแทบถูกลากเข้าไปในเขตอุตสาหกรรมอยู่รอมช่ม...”
“ยี่สิบห้า!”
เจียงจิ้งไม่เสียเวลาเจรจาต่อ ขยับราคาขึ้นเล็กน้อย
“ขาย! คิวอาร์โค้ดอยู่นี่!”
พอได้ยินอย่างนั้น ความเสียดายบนหน้าเจ้าของแผงมลายหายไปในพริบตา ควักถุงพลาสติกสีแดงแบบที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใช้มาห่อหินทันที ตาเหลือบชิดเป็นเส้น ยื่นถุงให้เจียงจิ้ง
นี่ก็แค่เศษหินที่ลากมาจากแดนรัสเซีย ย้อมด้วยสีถูก ๆ สองสามขวดแล้วเอาออกมาขาย
เจียงจิ้งรับถุงพลาสติกมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ด
“เวย์ชิ่น ได้รับเงินยี่สิบห้าบาท”
พอเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เจียงจิ้งก็หันหลังเดินออกนอกตลาดทันที
ตอนนี้เดือนกันยายนพอดี ร้อนที่สุดของปี!
เจียงจิ้งไม่เสียเวลายืนเล่นข้างนอก ขึ้นขับมอเตอร์ไซค์สกู๊ตเตอร์ที่ยืมมาชั่วคราวจากบ้าน พุ่งทะยานเป็นลม แวะซื้อซีอิ๊วขาวแบบเว่จีเซียนที่ท่านแม่ฟางซิ่วอิงสั่งไว้ด้วย
……
หมู่บ้านจิ้นหวา ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่แขวนป้ายชื่อ “แสงไฟหมื่นบ้าน”
เจียงจิ้งจอดสกู๊ตเตอร์ไว้ข้างนอก ยกม่านพลาสติกใสขึ้น แอร์เย็นฉ่ำก็พุ่งเข้าใส่
“ซิ่วอิง ลูกนักเรียนใหญ่บ้านเธอกลับมาแล้ว!”
พอได้ยินเสียงยกม่าน ป้าคนหนึ่งก็ตะโกนเรียกเข้าไปในครัวทันที
แม่ของเจียงจิ้งได้ยินเสียงในร้านก็สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูขาวเดินออกมา “จากนี่ถึงตลาดก็แค่ห้านาที ทำไมถึงกลับช้าแบบนี้ล่ะ?”
“เพื่อนผมกำลังจะมีวันเกิด ผมก็เลยแวะไปตลาดของชำซื้อของขวัญหน่อย!”
เจียงจิ้งพูดโกหกโดยหน้าไม่แดงใจไม่สั่น พร้อมกันนั้นก็ยื่นซีอิ๊วขาวให้ท่านแม่ฟางซิ่วอิง
“วันเกิด? ไม่ใช่ซื้อไว้ให้ลูกสาวลุงหวังบ้านข้าง ๆ ใช่ไหมล่ะ?”
ป้าพอได้ยินก็ลุกวิตาเรื่องโป้ปดทันที
เจียงจิ้งยิ้มไม่รับคำ
“ตลาดของชำนั่นมีอะไรดีนักหรือไง?”
ฟางซิ่วอิงบ่นงับ ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมพูดไปด้วย “ไว้เวลาเหมียวเหมียวกลับมา พาเขาออกไปเที่ยวเล่นบ้างก็ดี”
เจียงจิ้งรู้สึกโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นสะเทือน ควักออกมาดูก็พบข้อความโชว์อยู่เต็ม ๆ ว่า
แม่
[โอนเงิน] กรุณารับเงิน 500.00 บาท
เจียงจิ้งอ่านข้อความบนจอแล้วยิ้มแก้มปริ “ขอบคุณครับแม่!!”
ตอนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย เขาเคยคิดว่าด้วยแวดวงสัตวแพทย์ที่เรียนมา จะได้ลื่นไหลไปเป็นพ่อเลี้ยงน้องขนปุยในสวนสัตว์โดยไม่ต้องลำบาก รายได้เดือนละหมื่นแบบสบาย ๆ
พอใกล้จบปุ๊บ ค่อยรู้ว่าต้องออกไปเก็บขี้สัตว์กลางแดดร้อนวันละสิบสองชั่วโมง มีวันหยุดชดเชยแต่จ้างรายเดือนแค่สามพัน!
เงินข้างนอก มันไหนจะง่ายเท่าเงินที่บ้านเล่า
“ป้าโจว ผมขอตัวนะแม่ ขึ้นห้องไปเล่นแป๊บ”
เจียงจิ้งเก็บโทรศัพท์ หิ้วถุงพลาสติกเดินตรงไปทางประตูหลังครัว
ประตูหลังครัวเปิดออกสู่หมู่บ้านพอดี
“อย่าลืมนะ สิบสองโมงลงมากินข้าว!”
ฟางซิ่วอิงตะโกนเรียกตามหลังเจียงจิ้งไปหนึ่งครั้ง
“รับทราบ!”
เจียงจิ้งหันมาโบกมือ
ป้าโจวมองแผ่นหลังที่เดินจางหายแล้วพูดขึ้น “ซิ่วอิง เด็กเจียงคงจบแล้วใช่ไหม นานแบบนี้ทำไมไม่เห็นไปทำงาน อยู่แต่บ้านเลย?”
“ทำงานข้างนอกมันมีอะไรดีล่ะ ทำจนจะตาย รวยไปให้เจ้าของมัน ยังไม่เท่าอยู่บ้านช่วยดูแลฉันกับพ่อแก กินข้าวเพิ่มขึ้นปากเดียวบ้านนี้ก็ไม่เสียหายอะไร”
ฟางซิ่วอิงฟังแล้วยิ้ม หิ้วซีอิ๊วขาวเข้าครัวไป
เมื่อเร็ว ๆ นี้เธอเลื่อนดูคลิปสั้นก็รู้ดีว่าเด็กจบใหม่หางานยากขึ้นทุกที
อุปนิสัยลูกชายตัวเองเธอก็รู้ เหมือนพ่อแกเข้าไปทุกอย่าง กินอิ่มก็นอน ชอบใช้ชีวิตสงบ ๆ เรียบง่ายแบบนั้นแหละ
ป้าโจวฟังแล้วสีหน้าเปี่ยมด้วยความอิจฉา
หน้าร้านอาหารนี้กับบ้านในหมู่บ้าน ฟางซิ่วอิงกับพ่อแกซื้อขาดเสียเงินสดมาทั้งก้อน ไม่ต้องเสียค่าเช่า รายได้ร้านต่อเดือนก็ไม่เลว ไม่ขาดแคลนชามข้าวของเจียงจิ้งอยู่แล้ว
ตรงกันข้ามกับบ้านเธอ ต้องเช่าบ้านรายเดือน เรื่องกินใช้ก็แพงขึ้นทุกวัน ลูกชายพอจบก็เข้าไปทำงานในโรงงาน
เงินเดือนไม่น้อย แต่อยู่ไกลบ้านนิดหน่อย
อย่างไรก็ตาม เรื่องอนาคตของลูกชาย ฟางซิ่วอิงก็ไม่ได้สบายใจเสียทีเดียว
กินขี้ครองเรือนก็ได้ นอนกอดเตียงก็ได้ แต่เรื่องแต่งงานจะเอายังไง!
……
ห้อง 401 บ้าน
เจียงจิ้งเปิดประตูเข้าไป
ในห้องรับ โซฟาไม้แดงยาวตั้งเผชิญหน้ากับทีวีจอร้อยนิ้วที่พ่อเจียงเจิ้นกัวซื้อมา
ช่วงเวลานี้แม่อยู่ล่างดูร้าน ส่วนพ่อเจียงเจิ้นกัวคงไปตกปลาเขื่อนยังไม่กลับ
ในบ้านมีแต่เขาคนเดียว
เจียงจิ้งหิ้วหินกลับเข้าห้องตัวเองทันที
ข้าวของในห้องเรียบง่ายมาก โต๊ะหนังสือหนึ่งตัว เตียงใหญ่แบบสปริงหนึ่งเตียง
ฝั่งซ้ายโต๊ะกองข้อสอบกับสมุดฝึกจากสมัยมัธยมปลายกองใหญ่ มีฝุ่นจับมานานไม่รู้เท่าไร บนโต๊ะวางโน้ตบุ๊คเล่นเกมแบรนด์เชินชวนที่พกกลับมาจากมหาวิทยาลัยหลังจบ
เจียงจิ้งนั่งลงหน้าโต๊ะ วางหินทับลงบนโน้ตบุ๊ค แล้วเปิดแผงสถานะในหัวตัวเอง
【แผงสถานะส่วนตัว】
【ชื่อ: เจียงจิ้ง】
【เขตแดนสังกัด: ราชวงศ์เซียนอมตะกลาง】
【สำนัก: สำนักเกษตรบำเพ็ญหลิ่งหนาน】
【โชคเซียนวันนี้: สำเร็จแล้ว】
ส่วนโชคเซียนวันนี้เปลี่ยนเป็นสำเร็จแล้ว
แต่หินก้อนนั้นดูเหมือนก็แค่หินธรรมดานี่หว่า?
จริง ๆ แล้วเจียงจิ้งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงมีแผงสถานะแบบนี้ขึ้นมา
เขาคิดว่า ตัวเองไม่เหมือนพระเอกนิยายเลยแม้แต่น้อย อะไรกันบ้าง พ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก อะไรกันบ้าง ถูกครอบครัวกดขี่ เอนเอียงเอาใจลูกเลี้ยง ยากจนจนต้องอาศัยห้องเช่าผ่อนค่าเช่าไม่ไหว ถึงขั้นถูกคู่หมั้นบอกเลิกสัญญา...
เทียบกับพระเอกขยันขันแข็งในนิยายแล้ว
ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เจียงจิ้งแม้ตอนนี้จะยังหางานไม่ได้ แต่เขามองตัวเองมาตลอดว่าเป็นคนง่าย ๆ ที่ใจเย็นและพึงพอใจง่าย
แม้แต่ตอนนึกย้อนถึงวันก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ที่ปั่นจักรยานออกไปคลายอารมณ์ที่เขื่อน แดดเผาผิวจนแดงก่ำ
แค่คนเดียว เลือกก้อนหินที่ร่มเงาไม้บังตามสบาย เมื่อหลังติดกับความเย็นเยียบของหินในตอนนั้น ความสุขก็อุ่นขึ้นมาในใจแล้ว
ตอนนี้ได้อยู่บ้าน วัน ๆ ช่วยงานร้านอาหารของที่บ้าน ยืนคิดเงิน ตอนกลางคืนเล่นเกม เปิดดูคลิป
เขารู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ก็ดีแล้ว
แม้ของวิเศษประจำตัวนี่จะไม่มีประโยชน์อะไร...
ระหว่างที่เจียงจิ้งกำลังคิดอยู่อย่างนั้น หินตรงหน้าก็คลาคล่อมเสียงกร๊วบกร๊วบเบา ๆ ขึ้น
ผิวสีเขียวเป็นแผ่นกว้างบนหินยาย้อมสีที่เมื่อครู่ยังเป็นแค่หินธรรมดา กำลังลอกหลุดออก
กร๊วก กร๊วก!
ดวงตาขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองเปิดออกจากตรงนั้น แขนขาสีน้ำตาลเหลืองดุจลูกไก่ฟักออกจากเปลือก พุ่งทะยานออกมา
คนหินตัวเล็กสูงประมาณแปดเซนติเมตรปรากฏตรงหน้าเจียงจิ้ง สี่ตาเบิกมองกัน
ความประหลาดวาบผ่านทะลุแววตาเจียงจิ้ง พร้อมกันนั้นข้อมูลทั้งชุดก็ลอยขึ้นมา
【สัตว์วิเศษคู่ใจ: ไททันวัยอ่อน】
【ระดับ: หนึ่งดาว】
【ที่มา: โลกแห่งไททันและมังกร】
【ทักษะติดตัว: สายเลือดทองคำ】
【เมื่อกินหินเป็นอาหาร จะได้ค่าประสบการณ์เติบโตตามชนิดหินที่กิน และผลิตโลหะติดตาม [ทองคำ]】