ในห้อง
“ของนี่มันคือไททันเหรอ?!”
เจียงจิ้งยืนอยู่ในห้อง เพ่งตาสบตากับคนหินขนาดเท่าฝ่ามือเหมือนคนตาบอดมองกัน
จากที่เขาเคยรู้จากนิยายเว็บไว้ ไททันน่ะไม่ใช่หรือตัวมหึมาที่กางกายบังฟ้า โบกมือทีเดียวก็บดภูเขาแหลกลาญ
แต่ของนี่ดูจะเล็กกว่ามือเขาเสียอีก
เขายกมือขึ้นเคาะหัวมันเบา ๆ หนึ่งครั้ง
คนหินแสดงสีหน้าตกใจแบบมนุษย์ แล้วก็หุบร่างทั้งตัวกลมกลืนเป็นก้อนหินกลิ้ง เสียงดังโครม กลิ้งตกจากโน้ตบุ๊กก้อนพระเจ้าลงมาบนโต๊ะ
นานเท่าไรก็ไม่รู้ คนหินถึงได้ลุกขึ้น ยื่นมือไปเกาแผลจากการกระแทกโต๊ะ ทั้งตัวไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่รอยขีด
แต่สีหน้างุนงงไร้เดียงสานั่นทำให้เจียงจิ้งขำออกมาโดยไม่รู้ตัว “แล้วต่อไปเรียกนายว่าเสี่ยวโส่วก็แล้วกัน”
“ดังนั้นโชคเซียนนี่ของจริงแท้”
เจียงจิ้งเมื่อยืนยันได้ว่าสิ่งนี้เป็นของจริงแล้ว ก็เล่นกับเสี่ยวโส่วไปพลาง ครุ่นคิดในใจไปพลาง
แผงระบบในจิตนั้นดูเหมือนจะไม่มีสติปัญญาใด ๆ เลย
ก่อนจะซื้อของชิ้นนี้ เขาจับตาดูมาพักใหญ่ ในมือเจ้าของร้านมันก็แค่หินรัสเซียย้อมสีที่ไม่มีค่า
แต่เพียงแค่เขาซื้อตามโชคเซียนที่ระบบระบุ มันก็กลายเป็นของจริงขึ้นมาได้
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หันความสนใจไปที่รายการพาสซีฟในหน้าต่างข้อมูลของสายตา
【พาสซีฟ: สายเลือดทองคำ】
【เมื่อกินหิน จะได้รับค่าประสบการณ์เติบโตตามชนิดหินที่กิน และผลิตโลหะผสม[ทองคำ]ออกมา】
“กลืนกินหินแล้วผลิตทองคำงั้นเหรอ?”
เจียงจิ้งเห็นความสามารถนี้ ความคิดในใจพลิกผันวูบ แล้วก็วิ่งลงไปในหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้สายกลางวันอากาศร้อนจัด เด็ก ๆ ไม่มีใครออกมาเล่น เขาฉวยโอกาสตอนไม่มีใครเห็น แอบหยิบก้อนหินกลมสีขาวจากกระถางดอกไม้ 6 ก้อนขึ้นไปชั้นบน
กลับมาถึงห้อง
เจียงจิ้งวางหินกลมไว้ตรงหน้าเสี่ยวโส่ว
“กู้ กู้!”
เสี่ยวโส่วเห็นหินกลมก็ลุกขึ้นยืนทันที เดินโยเยไปหาอย่างอวบอ้วน เปล่งเสียงแรกที่ทุ้มเล็กน้อยแต่ก็น่ารักไม่เบา
หินกลมแต่ละก้อนสูงพอ ๆ กับตัวคนหิน
เสี่ยวโส่วกอดหินไว้แน่นแล้วกัดแทะลงไปบนผิวหินครั้งใหญ่ คราก ๆ ท่าทางซุกซนอ้ำอึ้งน่าเอ็นดู
เจียงจิ้งเห็นดังนั้นก็ยิ้ม แล้วลูบหัวเสี่ยวโส่วเบา ๆ
เสี่ยวโส่วใช้เวลาครึ่งชั่วโมงจึงจัดการหินกลมก้อนแรกได้ แล้วก็นอนแผ่หลังไว้บนโต๊ะ มองขึ้นไปที่เพดาน
ท่าทางเหมือนคนกินข้าวจนอืดจนตาย!
ผ่านไปสักพัก เจียงจิ้งก็เห็นของเหลวสีทองจุดเล็ก ๆ แทรกซึมออกมาที่ผิวตัวของมัน
ของเหลวสีทองแทรกออกมาจากผิวกายแล้วหยดลงบนโต๊ะ กลายเป็นคราบทองก้อนหนึ่ง
คราบทองแข็งตัว มองไกล ๆ เหมือนทาสีทองชั้นหนึ่งเอาไว้บนพื้นโต๊ะ
เจียงจิ้งรีบใช้มือแหง็บคราบทองขึ้น ทองคำที่แข็งตัวทั้งก้อนนี้บางมาก เหมือนแผ่นกระดาษ แถมยังนุ่มและเบามาก
“ดูท่าจะเป็นทองคำของจริง เพียงแต่ไม่รู้น้ำหนักเท่าไร ความบริสุทธิ์เป็นอย่างไร”
เจียงจิ้งมองทองคำในมือ ความคิดถี่ถ้วนเรื่อยเปื้อน
แม้ความปรารถนาทางวัตถุของเขาจะไม่สูง แต่ถ้าใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ไปพร้อมกับร่ำรวยขึ้น ก็ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแน่นอน
เจียงจิ้งเข้าเน็ตค้นหาราคาทองปัจจุบัน: 948 ต่อ 1 กรัม
“เก้าร้อยกว่า...”
เจียงจิ้งมองทองคำแข็งตัวเพียงเท่านี้ในมือ ใจเริ่มร้อนว้าวขึ้นมา
ทองเท่านี้ถือว่าน้อย แต่คงได้ประมาณหนึ่งกรัมกระมัง?
ยังมีข้อความในพาสซีฟระบุว่าการกินหินช่วยให้เติบโต ตามประสบการณ์ที่เขาเล่นเกมกับอ่านนิยายมา พอเสี่ยวโส่วเติบโตเต็มที่เมื่อไร สักวันผลิตภูเขาทองทั้งลูกออกมาในครั้งเดียวก็เป็นไปได้!
“เอ๊ะ เอ๊ะ! ของชิ้นนี้แท้จริงเป็นสมบัติไร้ราคาอยู่แล้ว ที่สำคัญมันคงเป็นเพียงปลายภูเขาน้ำแข็งของระบบก็เป็นได้”
เจียงจิ้งมองคนหินตรงหน้า แววตาค่อย ๆ ลุกโชน
เมื่อคนหินกลายเป็นของจริงได้ ตามที่บันทึกดินแดนใต้อาณาเขตกล่าวไว้ ซางหยางเซียนเชานั้น เขาจะได้บำเพ็ญเป็นเซียนสิ!
ความหลงใหลประการหนึ่งของชาวหัวเซี่ย — การบำเพ็ญเป็นเซียน!
ตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฉิน ชาวหัวเซี่ยก็ไม่หยุดแสวงหาชีวิตนิรันดร์
ตลอดกาล ไม่ว่าจะเจ้านายแม่ทัพ เหล่าขุนนาง หรือชาวนาไร่นา ใครเล่าไม่อยากเด็ดขาดพันธนาการร่างกาย ถอดผิวหนังธรรมดาสามัญทิ้ง ใช้ดาบทรงพลังร่อนฟ้า และดำรงอยู่เป็นนิรันดร์!
เมื่อคนหินเป็นของจริงได้ ต่อไปในอนาคตย่อมเป็นไปได้ที่จะรีเฟรชวิชาบำเพ็ญเซียนออกมา!
ถ้าเขาได้วิชาบำเพ็ญเซียนมา บำเพ็ญจนเป็นดาบเซียนเกรียงไกร ต่อไปเมื่อปีศาจร้ายลงมาสร้างภัย สรรพชีวิตจมดิ่ง เขาจะลอดฝ่าฝูงชนโดยเดียวดายเดินทางสวนทางขึ้น เผชิญหน้ากับปีศาจโดยตรง แล้วตะโกนว่า “มาเถิด ดาบเอ๋ย”!
ความคิดในใจของเจียงจิ้งคลุกเคล้าไม่หยุด เลือดเดือดพล่าน กระทั่งข้อความหนึ่งเด้งขึ้นบนโทรศัพท์
แม่: ลงมากินข้าว!
เจียงจิ้งเห็นข้อความนั้นทันทีทันใด ถึงได้รู้ว่าเวลาเลยหนึ่งทุ่มครึ่งไปแล้ว
ช่วงนี้เอง ที่เขาได้สติว่ายังไงเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา ตัวเล็กอย่างเสี่ยวโส่วก็ยังชนะหมาใหญ่หัวหมู่บ้านไม่ได้
ความตื่นเต้นในใจค่อย ๆ มอดไหม้ลงในตอนนี้
เจียงจิ้งชำเลืองมอง【โชคเซียนวันนี้: สำเร็จแล้ว】
อยากได้วิชา ก็ต้องรอพรุ่งนี้
ถึงขนาดนี้แล้ว กินข้าวก่อนก็แล้วกัน!
เจียงจิ้งซ่อนเสี่ยวโส่วกับหินกลมไว้ในลิ้นชักโต๊ะเขียนแบบ แล้วหยิบทองคำที่เพิ่งเก็บได้ใส่ขวดแก้วไว้ต่างหาก จากนั้นก็แวะสั่งซื้อเครื่องชั่งอิเล็กทรอนิกส์ผ่านแพลตฟอร์มช้อปปิ้งออนไลน์ไว้หนึ่งชิ้น ก่อนจะลงไปข้างล่าง
……
ร้านอาหาร “แสงโคมไฟนับหมื่น”
เจียงจิ้งก้าวเข้ามาในร้าน
ในร้านมีแขกนั่งอยู่ราวสิบกว่าโต๊ะ ล้วนเป็นลูกค้าประจำของหมู่บ้าน
ร้านเล็กของครอบครัวโดยปกติทำเพียงผัดสดกับก๋วยเตี๋ยวบะหมี่เท่านั้น
ก๋วยเตี๋ยวบะหมี่เป็นหน้าที่ของแม่ฟางซิ่วอิง ส่วนผัดสดนั้นเจียงเจิ้นกัวผู้เป็นพ่อรับผิดชอบทั้งหมดเพียงลำพัง
ตอนสายมักไม่มีลูกค้าสั่งผัดสด เธอจึงเป็นคนดูร้าน พ่อออกไปตกปลา พอเกือบเที่ยงก็กลับบ้าน
ครอบครัวนี้กินข้าวไม่ได้กินที่ห้องหน้า แต่กินกันที่ห้องเล็กตรงข้ามครัว
ในห้องเล็กวางข้าวของเครื่องใช้เก่า ๆ ไว้บ้าง ตรงกลางมีโต๊ะกลมใบใหญ่ตั้งอยู่
ห้องนี้โดยปกติคือที่กินข้าวของครอบครัวเจียง
วันนี้บนโต๊ะมีปลาตุ๋นซีอิ๊ว ไข่ผัดพริกหยก เนื้อผัดร้อน ๆ และซุปซี่โครงหวายสามชั้น อยู่ครบสี่จาน
เจียงเจิ้นกัวนั่งอยู่ข้าง ๆ เช็ดเหงื่อเม็ดละเอียดที่หน้าผาก เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผัดจานของลูกค้าในห้องหน้าเสร็จ
“ลูก ดูสินี่มันอะไร!”
คุณเจียงเจิ้นกัวเมื่อเห็นลูกชายเดินมา ก็ลุกขึ้นยืนทันที ท้องพองกลมของเขาเบียดเสียด เขายกถังแดงที่อยู่ข้างหลังขึ้นเหมือนของถวาย
ในถังแดงปลาหัวโตตัวหนึ่งเด้งดึ๋ง ๆ อยู่
“โฮะ ปลาหัวโต! ดูท่าจะหนักเกือบสิบกว่ากิโลกระมัง!”
เจียงจิ้งเห็นปลาหัวโตในตอนนั้น แววตาสะท้อนความประหลาดใจ แล้วก็หันไปมองเจียงเจิ้นกัวอย่างสงสัย “พ่อ พ่อไม่ได้ตกปลาได้หรอกมั้ง แล้วไปซื้อที่ตลาดใช่ไหม!”
ตามที่เขารู้จักฝีมือตกปลาของพ่อ คงไม่มีทางตกปลาใหญ่ขนาดนี้ได้
ครั้งก่อนก็เพราะตกปลาไม่ได้ติดกัน 12 วัน โมโหเลยไปซื้อปลาเงินฟางหัวโตที่ตลาดมาหนึ่งตัว ถือเดินโชว์รอบอ่างเก็บน้ำครึ่งชั่วโมง
“พูดอะไรน่ะ! พ่อเข้าใจความลับของการตกปลาจนหมดสิ้นแล้ว รอกินเลี้ยงปลาทั้งโต๊ะเถอะ!”
เจียงเจิ้นกัวเห็นลูกชายหน้าไม่เชื่อ ก็ป่าวประกาศคำมั่นสัญญาใหญ่ทันที
“แล้วไง แล้วไง คราวก่อนพ่อก็พูดแบบนี้ ไป ๆ กินข้าวกันเร็ว”
ฟางซิ่วอิงเห็นท่าทางของเจียงเจิ้นกัวเช่นนี้ กลัวเขายิ่งแพ้ยิ่งฮึกเหิม จึงรีบขัดเสียง
ขณะที่ทั้งครอบครัวกินข้าวกันอย่างอบอุ่น
เจียงจิ้งก็ครุ่นคิดถึงเสี่ยวโส่วที่เพิ่งได้มา
ตอนนี้มีระบบอยู่บนตัว จะมั่งคั่งเฟ้อฟ้องก็ง่ายดายเหลือเกิน
เขาไม่อดกลั้นถามขึ้นมา “พ่อ แม่ ถ้าสักวันหนึ่งบ้านเรามีเงินมากมาย พ่อแม่จะทำอะไรหรือ?”
“ตกปลาทะเล!”
เจียงเจิ้นกัวตอบออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิด
ตลอดชีวิตเขามีความชอบสองอย่างใหญ่ ๆ คือตกปลากับทำอาหาร
ตระกูลเจียงถัดขึ้นไปสามชั้นล้วนเป็นครัว การทำอาหารไม่ใช่เพียงเพื่อเลี้ยงชีพ แต่เป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาในตระกูล
ส่วนการตกปลาเป็นความชอบส่วนตัวล้วน ๆ ความสำราญแห่งการเก็บเกี่ยวแบบนั้น ฝังอยู่ในพันธุกรรมมาแต่ยุคดึกดำบรรพ์
เจียงเจิ้นกัวเวลาดูคลิปตามมือถือ ก็ชอบดูพวกตกปลาตะพาบน้ำตามทะเล
“ถ้ามีเงินแล้ว ต้องไปตกปลากันเละเทะในทะเลให้ได้!”
เจียงเจิ้นกัวถือชามไว้ในมือ ท่าทางเหมือนเริ่มจินตนาการถึงอนาคตไปแล้ว
ส่วนแม่ฟางซิ่วอิงเหลือบมองเจียงเจิ้นกัวหนึ่งครั้ง แล้วก็หันมารับสายตาสืบเสาะของเจียงจิ้ง “มีเงิน? ก็ต้องเก็บไว้ให้ลูกแต่งงานยังไงล่ะ”
ความปรารถนาที่สุดในชีวิตของเธอคือให้ลูกชายแต่งงานเร็ว ๆ เพื่อให้เธอได้เป็นย่า
พอฟางซิ่วอิงพูดจบ เจียงเจิ้นกัวก็มีสีหน้าตื่นตัวแล้วหันมามองเจียงจิ้ง
เรื่องไม่ดีแล้ว จะมาถีบให้แต่งงานแล้ว!
เจียงจิ้งรู้สึกได้ว่ากลียุคมาถึง รีบล้วงข้าวที่เหลือในชามเข้าปากเข้าคำเดียว ลุกขึ้นว่า “ผมขึ้นไปห้องก่อนนะ!”
แล้วก็หายไป!
……
กลับมาที่ห้องอีกครั้ง
เจียงจิ้งหยิบเสี่ยวโส่วออกจากลิ้นชัก
โต๊ะเขียนแบบตั้งอยู่ริมหน้าต่าง แดดส่องตกบนตัวเสี่ยวโส่ว มันนอนแผ่หลังบนโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ สองมือเท้าท้องหินที่พองกลม
“เรียนสัตวแพทย์มาสี่ปี อยากเลี้ยงของนุ่มขนฟูสักตัว ผลกลับได้เลี้ยงคนหิน”
เจียงจิ้งเล่นกับเสี่ยวโส่วไปหน่อย แล้วก็พบว่าเสี่ยวโส่วโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เขาหยิบไม้บรรทัดออกมา
“สูง 9 เซนติเมตร กว้าง 12 เซนติเมตร”
เจียงจิ้งหยิบโทรศัพท์มาบันทึกรายละเอียดนี้ไว้
ตอนนี้โชคเซียนยังไม่รีเฟรช เขาจึงใช้เวลาช่วงนี้ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับซางหยางเซียนเชา การบำเพ็ญเป็นเซียน และไททันทองคำบนอินเทอร์เน็ต
ผ่านไปทั้งบ่ายจวนจนค่ำ
เจียงจิ้งไม่ได้อะไรเลย
ทั่วทั้งโลกอินเทอร์เน็ต สิ่งที่ค้นเจอได้มีแต่นิยายเว็บกับวิดีโอเอไอ
“เรื่องใหญ่ระดับการบำเพ็ญเซียนขนาดนี้ ตามตรรกะทั่วไปเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีกระแสข่าวรั่วไหลเลย เว้นแต่ประเทศปิดกั้นข่าว หรือไม่ก็... มีเพียงข้าผู้เดียวที่ได้บำเพ็ญ”
เจียงจิ้งไล่ดูผ่านหมด ก็พอเข้าใจภาพรวมได้แล้ว
ตอนค่ำที่ร้านเริ่มคึกคัก เจียงจิ้งก็ลงไปช่วยรับเงินกับยกจาน
กินข้าวเย็นเสร็จ กลับมาอาบน้ำ
เจียงจิ้งนอนแผ่อยู่บนเตียง ดูคลิปอย่างเบื่อหน่าย จนเวลาบนโทรศัพท์เดินจาก 23:59 ไปเป็น 00:00
โชคเซียนวันนี้บนแผงปรากฏขึ้นแล้ว!
【โชคเซียนวันนี้: วันที่ 18 กันยายน นอกขอบเขต[สนามตกปลาไทซวี่]เวลาช่วงสี่เช้าวันนี้ จะมี[ปลาครึ่งวิญญาณ]หนึ่งตัวว่ายออกมาจาก[ราชวังมังกรน้ำหลับ] ไปร่อนเบ็ดยังแหล่งน้ำตื้นของสนามตกปลาจะได้รางวัล ผ่าหน้าท้องปลาจะได้วิชาบำเพ็ญ[วิธีหลอมปราณเยินหยิน]】