เขาค้นหาหินวิญญาณชั้นต่ำสามก้อนจากในห้อง แล้วโยนเข้าไปในเตา
ตัวเตาอุ่นขึ้นเล็กน้อย แสงสีขาววาบขึ้น หินวิญญาณสามก้อนกลิ้งวนอยู่ในเตาสองรอบ เพียงชั่วพริบตากลับกลายเป็นหกก้อน วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบที่ก้นเตา
“เพิ่มเป็นสองเท่า?”
ดวงตาเฉินโซ่วเป็นประกาย เขาโยนหินเข้าไปอีกห้าก้อน
คราวนี้รออยู่ครู่หนึ่ง ก็มีกองเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นในเตา เมื่อนับดูแล้วครบสิบก้อนพอดี
ห้าก้อนกลายเป็นสิบก้อน เพิ่มเป็นสองเท่าอีกแล้ว
“ยอดเยี่ยมจริง ๆ หินวิญญาณเพิ่มเป็นสองเท่าได้ แล้วสมุนไพรวิญญาณเล่า?”
เขาคุ้ยหาสมุนไพรหวงฉีและตังกุยที่มีสภาพดีจากตู้ยา จากนั้นหยิบโสมภูเขาเก่าแก่ที่เก็บไว้นานหลายปีมาสองต้น แล้วกวาดทุกอย่างใส่เตาไปพร้อมกัน
ตัวเตาสั่นเบา ๆ แสงสีขาววาบขึ้น สมุนไพรหายไปจนหมดเกลี้ยง ภายในเตาว่างเปล่า
“เอ๊ะ? หายไปไหนแล้ว?”
เฉินโซ่วรออยู่ครึ่งค่อนวัน แต่ไม่มีอะไรผุดออกมาจากเตาเลย
เขาขมวดคิ้ว ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ค่อยตรวจดูอีกครั้ง
เพิ่งวางเตาลง จู่ ๆ ก็มีแสงสีทองส่องวาบจากส่วนลึกของเตา กะพริบเป็นจังหวะ แตกต่างจากแสงสีขาวตอนหินวิญญาณเพิ่มเป็นสองเท่าก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
เฉินโซ่วรีบโน้มตัวเข้าไปดู ที่ก้นเตามียาเม็ดกลมดิกขนาดเท่าไข่นกพิราบนอนอยู่ ลวดลายบนผิวเม็ดยาแน่นขนัด ทว่าสีของมันกลับเป็นสีม่วง
“สีม่วง?”
เฉินโซ่วชะงักงัน
เมื่อครั้งยังหนุ่ม เขาเคยเป็นเด็กฝึกงานในร้านยา อาจารย์ของเขาเป็นผู้บำเพ็ญอิสระขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม และเคยให้เขาอ่านตำรา《เบื้องต้นแห่งวิถีโอสถ》
เขาจำยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณได้ขึ้นใจ ของแท้ควรเป็นสีทอง มีลายเมฆบนเม็ดยา และมีกลิ่นหอมของโอสถบริสุทธิ์
แต่ยาเม็ดนี้ม่วงจนเกือบดำ ลวดลายบนเม็ดยาคดเคี้ยวเหมือนรอยทางที่ไส้เดือนคลาน พอเข้าไปดมใกล้ ๆ ก็ได้กลิ่นฉุนเผ็ดแสบจมูก
“เจ้าสิ่งนี้...คือยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณหรือ?” เฉินโซ่วพลิกดูอยู่ครึ่งค่อนวัน ในใจเต็มไปด้วยความกังขา
เขาทำตามวิธีที่อาจารย์เคยสอน ใส่หวงฉี ตังกุย และโสมภูเขาเก่าแก่ลงในเตา วัตถุดิบยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณก็จัดตามตำรับครบถ้วน เหตุใดที่กลั่นออกมาจึงเป็นสีม่วง?
“ตกลงผิดพลาดตรงไหนกันแน่...”
เฉินโซ่วนั่งยอง ๆ ศึกษาเตาอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่ก็ยังหาสาเหตุไม่ได้
เดิมทีเขาคิดจะโยนมันทิ้ง ทว่าพอคิดอีกที อย่างไรก็เป็นยาเม็ดเม็ดหนึ่ง หากใช้ได้ผลขึ้นมาจะทำเช่นไร?
“ลองกินสักเม็ดดีหรือไม่?”
เขาลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนกัดฟันยัดยาเม็ดเข้าปาก
ยาเม็ดไหลลงท้อง กระแสความร้อนพลันระเบิดออกจากตันเถียน รุนแรงยิ่งกว่าตอนดื่มน้ำทิพย์วิญญาณของมู่ชิงเกอครั้งก่อนเสียอีก
พลังวิญญาณพุ่งพล่านปะทะไปทั่วเส้นลมปราณ เฉินโซ่วครางอู้อี้แล้วนั่งขัดสมาธิ พยายามชักนำพลังวิญญาณให้ชำระล้างร่างกายอย่างสุดกำลัง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เฉินโซ่วจึงลืมตาขึ้น ก้มลงมองก็เห็นว่าประกายสีเหล็กครามบนแขนเข้มจนเกือบดำ กล้ามเนื้อเป็นมัด เส้นเลือดปูดพาดดั่งงู และมีพลังวิญญาณไหลเวียนวูบไหวอยู่ใต้ผิวหนัง
เขากำหมัด ข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบเป็นชุด พลังวิญญาณในฝ่ามือรวมตัวโดยไม่สลาย ไหลเวียนเป็นเส้นไหมระหว่างซอกนิ้ว
ยามอยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม เขาทำได้เพียงปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาเป็นมือใหญ่ บัดนี้เมื่อเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นห้า พลังวิญญาณกลับควบแน่นเป็นเส้นบาง ๆ พันรอบปลายนิ้วได้ดั่งใจ
เขาเดินไปยังลานบ้าน แล้วลองทดสอบกับโอ่งน้ำใบใหญ่
พลังวิญญาณหลั่งเข้าสู่ฝ่ามือ ก่อนฟาดฝ่ามือหนึ่งลงบนโอ่งน้ำ
เสียงดัง “ปัง” โอ่งน้ำไม่แตก แต่ผนังโอ่งกลับมีรอยฝ่ามือลึกประทับอยู่ ราวกับถูกหล่อขึ้นด้วยเหล็กร้อน
เขาชักมือกลับ พลังวิญญาณในฝ่ามือยังคงไหลเวียนช้า ๆ หนาแน่นกว่าเมื่ออยู่ชั้นสามกว่าสองเท่า
“ขั้นฝึกลมปราณชั้นห้า...ความหนาแน่นของพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า”
เขากลับเข้าไปในห้อง ส่องกระจกทองแดง แล้วพบว่าเส้นผมดำกว่าเดิมอีกระดับ รอยย่นบนใบหน้าก็ลดน้อยลง แทบไม่มีเหลือ
แต่ยังไม่ทันได้ยินดี จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนสายหนึ่งแล่นพล่านในตันเถียน ทั่วร่างร้อนผ่าว ราวกับมีไฟลุกโชนออกมาจากซอกกระดูก อึดอัดจนบอกไม่ถูก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...”
เฉินโซ่วกระชากคอเสื้อออก ดื่มน้ำเย็นไปสองชามก็ไม่ช่วยอะไร
เขาถอดเสื้อตัวนอกออก เผยท่อนบนเปลือยเปล่า แล้วเดินวนไปมาในลานบ้าน ทว่าก็ยังร้อน ร้อนจนคอแห้งผาก ใจลอยกระสับกระส่าย และเริ่มมีภาพประหลาดผุดขึ้นมาในหัว
“ไม่จริงกระมัง...” เฉินโซ่วก้มมองปฏิกิริยาของร่างกายตนเอง ใบหน้าแก่ชราขึ้นสีแดง “ยาเม็ดนี้...มีฤทธิ์ปลุกกำหนัดหรือ?”
เขารีบสวมเสื้อตัวนอกกลับเข้าไป สูดลมหายใจลึกหลายครั้ง พยายามข่มไฟปรารถนาในกาย
แต่ยิ่งข่มกลับยิ่งลุกโชน ยิ่งลุกโชนก็ยิ่งร้อน เขานั่งยอง ๆ ลงกับพื้น เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ในใจมีความคิดวนเวียนอยู่เพียงเรื่องเดียว—หรือควรหาที่คลายร้อนสักแห่ง!
ในจังหวะนั้นเอง ประตูลานบ้านก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
มู่ชิงเกอกลับมาแล้ว ในมือถือห่อยาสมุนไพร พอเข้าประตูก็ขมวดคิ้ว “กลิ่นอะไร...”
นางเงยหน้าขึ้น เห็นเฉินโซ่วนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้าน เหงื่อท่วมตัว ใบหน้าแดงก่ำ หายใจหอบหนัก ราวกับกุ้งที่ต้มจนสุก
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
เฉินโซ่วเงยหน้าขึ้นเห็นมู่ชิงเกอ สมองพลันอื้ออึง เลือดในกายไหลเวียนเร็วขึ้นเป็นสองเท่า
วันนี้นางสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวล้วน เส้นผมเกล้าหลวม ๆ ด้วยปิ่นหยก มีปอยผมสองสามเส้นทิ้งตัวข้างลำคอ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้ารำไร
แสงอาทิตย์สาดมาจากเบื้องหลัง ทำให้ทั้งร่างของนางขาวผ่องเป็นประกาย
จมูกเฉินโซ่วร้อนวูบ เลือดกำเดาสองสายไหลย้อยลงมา
“...”
มู่ชิงเกอยืนนิ่งงัน
เฉินโซ่วมือไม้พันกัน พยายามเช็ดเลือดกำเดา แต่ยิ่งเช็ดยิ่งไหล สุดท้ายจึงเงยหน้าขึ้น ใช้แขนเสื้ออุดรูจมูกแล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร อากาศแห้งฟ้าแล้ง ไฟในกายกำเริบ ไฟในกายกำเริบ...”
มู่ชิงเกอจ้องเขาอยู่สองอึดใจ แล้วเหลือบมองเศษสีม่วงบนพื้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“เจ้ากินอะไรเข้าไป?”
“ยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณ...กระมัง”
“กระมัง?”
“ข้าน้อยกลั่นตามตำรับยาเมื่อนานมาแล้ว เพียงแต่สีไม่ค่อยถูกต้อง เป็นสีม่วง...”
มู่ชิงเกอย่อตัวลง เก็บเศษยาแล้วดมดู สีหน้าพิกลขึ้นเรื่อย ๆ
นางลุกขึ้น มองเฉินโซ่ว สายตากวาดผ่านใบหน้าแดงก่ำกับเป้ากางเกงที่นูนพองของเขา แล้วพลันหัวเราะออกมา
รอยยิ้มนั้นแฝงความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน คล้ายเข้าใจเรื่องราวอยู่หลายส่วน อีกทั้งยังมีความหมายบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
“เป็นยาเม็ดบำรุงรากฐานและเติมเต็มปราณไม่ผิด” นางเอ่ยช้า ๆ “แต่ตอนกลั่นควบคุมไฟได้ไม่ดี ฤทธิ์ยาจึงมีส่วนผสมที่กระตุ้นกำหนัดเพิ่มเข้ามา เจ้ากินเข้าไปทั้งเม็ดหรือ?”
เฉินโซ่วพยักหน้า เลือดกำเดาไหลลงมาอีกครั้ง
มู่ชิงเกอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ยกมือปลดเสื้อตัวนอกของตน
กระโปรงผ้าโปร่งสีขาวล้วนเลื่อนลงสู่พื้น เผยให้เห็นเสื้อตัวในสีเขียวน้ำ
ดวงตาเฉินโซ่วแทบถลน เลือดกำเดาพุ่งออกมาหนักกว่าเดิม
“เซียนหญิง ท่าน...”
“หยางชี่ในกายเจ้าพุ่งสูงขึ้นพอดีกับสิ่งที่ข้าต้องการ” มู่ชิงเกอก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังพูดถึงอาหารค่ำ “ในเมื่อฤทธิ์ยาเริ่มออกแล้ว แทนที่จะปล่อยให้เจ้าฝืนทนอยู่ผู้เดียว มิสู้ให้ข้าช่วยระบายออกมา ข้าจะได้ดูดซับหยางชี่ไปด้วย”
เฉินโซ่วอ้าปากค้าง “แต่ว่าข้าน้อย...”
“อย่าพูดมาก” มู่ชิงเกอเดินมาหยุดตรงหน้า ยื่นมือกดลงบนอกเขา รับรู้ถึงอุณหภูมิร้อนผ่าวและกระแสพลังวิญญาณอันปั่นป่วนใต้ฝ่ามือ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฤทธิ์ยาไม่รอผู้คน เจ้าทนไม่พ้นคืนนี้หรอก”
เฉินโซ่วยังอยากพูดอะไรต่อ ทว่ามู่ชิงเกอก้มลงมาแล้ว ริมฝีปากแนบลงบนปากของเขา
กลิ่นหอมสดชื่นละมุนละไมโชยเข้ามา เฉินโซ่วรู้สึกเหมือนสายพิณเส้นสุดท้ายในสมองขาดผึง
“เช่นนั้นข้าน้อยขอเสียมารยาทแล้ว!”
เขาโอบเอวมู่ชิงเกอไว้แน่น พลิกตัวกดนางลงบนโต๊ะหินกลางลานบ้าน
แพขนตาของมู่ชิงเกอกระเพื่อมไหวเบา ๆ ราวกับผีเสื้อสองตัวที่กำลังตื่นตกใจและกระพือปีก
ในใจนางเต็มไปด้วยความอับอายและประหม่าเกินจะบรรยาย
เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนอินผู้สูงส่ง กลับเป็นฝ่ายเริ่มทำเรื่องเช่นนี้กับชายชราขายยา หากแพร่งพรายออกไป นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?
แต่ก็ต้องยอมรับว่าหยางชี่บริสุทธิ์ในกายเฉินโซ่วช่วยบรรเทาความเจ็บปวดแฝงจากการสะท้อนกลับของวิชาได้ไม่น้อย
ทั้งสองจุมพิตกันเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จากลานบ้านไปจนถึงเตียงในห้อง เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้น
หนึ่งชั่วยามให้หลัง
มู่ชิงเกอนอนอยู่บนเตียง เหงื่อหอมชุ่มโชก เส้นผมยาวยุ่งกระเซอะกระเซิง ทั้งร่างราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
นางหอบหายใจหนัก หันกลับไปมองเฉินโซ่ว สายตาซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งตกใจ ทั้งเขินอาย และยังเจือความไม่อยากเชื่ออยู่หลายส่วน
“เจ้า...อายุแปดสิบปีแล้ว เหตุใดยัง...”
ใบหน้าเฉินโซ่วยังแดงระเรื่อ แต่ความร้อนรุ่มในกายบรรเทาลงไปกว่าครึ่งแล้ว
เขาเกาศีรษะ แค่นหัวเราะแห้ง ๆ “ข้าน้อยก็ไม่รู้ อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาของเม็ดนั้นรุนแรงเกินไป...”
มู่ชิงเกอกัดริมฝีปากล่าง เบือนหน้าไปอีกทาง ปลายหูแดงร้อนผ่าว
นางไม่อยากยอมรับ แต่ในหนึ่งชั่วยามที่ผ่านมา นอกจากจะดูดซับหยางชี่ได้อย่างอิ่มเอมใจแล้ว นางยังรู้สึกว่า...สบายไม่น้อย
เรื่องนี้ทำให้นางทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง
“หุบปาก” นางเอ่ยเสียงอู้อี้ “ห้ามพูดถึงอีก”
“ไม่พูด ไม่พูดแล้ว”
ทั้งสองเงียบกันไปครู่หนึ่ง ลานบ้านมีเพียงเสียงลมยามเย็นพัดผ่านใบไม้ดังซ่า
มู่ชิงเกอค่อย ๆ ลุกขึ้น นางเก็บเสื้อตัวในบนพื้นมาสวม แล้วหันหลังให้เฉินโซ่ว ไม่พูดอะไรอยู่เป็นนาน
เฉินโซ่วลอบชำเลืองมองนาง เห็นโคนหูยังแดงอยู่ พลันรู้สึกขบขันขึ้นมาเล็กน้อย
เซียนหญิงผู้สูงส่ง ปากคอเย็นชา ทว่าพอถึงเวลาเช่นนี้กลับเขินอายยิ่งกว่าผู้ใด
“เอ่อ...เซียนหญิง” เขาเอ่ยอย่างระมัดระวัง “คราวหน้าเมื่อถึงวันเพ็ญ ท่านจะมาอีกหรือไม่?”
มู่ชิงเกอหันกลับมาถลึงตาใส่เขา คว้าเสื้อตัวนอกบนพื้นขว้างใส่หน้า
“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน!”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฉินโซ่วแต่งตัวเรียบร้อย ผูกเตาแปรเซียนไว้กับเอว ก่อนออกจากบ้านมู่ชิงเกอยังคงพักผ่อนอยู่
เฉินโซ่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถามเสียงเบาว่า
“เซียนหญิง ข้าน้อยจะไปร้านยา ท่านจะไปด้วยหรือไม่?”
มู่ชิงเกอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงอู้อี้มาจากด้านในว่า “ไม่ไป”
เฉินโซ่วส่งเสียงอ้อ กำลังจะหมุนตัวจากไป กลับได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง “อายุแปดสิบแล้วยังเรี่ยวแรงดีถึงเพียงนั้น ทำเอาข้าปวดเมื่อยไปทั้งตัว...”