“ออกไป”
เสียงไม่ได้ดังนัก แต่ทุกคำราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน เย็นชาอย่างสงบนิ่งเพราะถูกกดข่มจนถึงขีดสุด
หมิงโจวไม่ขยับ
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับรูปสลักที่ถูกตรึงไว้กับพื้น
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองเธอแน่วนิ่ง ภายในมีทั้งความเจ็บปวด ความสับสน และความขมขื่นบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกจนชวนให้ใจสลาย
“หลิงซี...” เขาเอ่ย เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก
“ฉันบอกให้ออกไป!” เย่หลิงซีขึ้นเสียงเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ แต่ยังดื้อดึงไม่ยอมให้น้ำตาไหล
ลูกกระเดือกของหมิงโจวขยับขึ้นลงอย่างแรง
แต่เขาก็ยังไม่ออกไป
เขายืนอยู่ตรงนั้น มองแก้มที่แดงระเรื่อเพราะอาการฮีตของเธอ มองร่างที่สั่นน้อย ๆ เพราะความโกรธ และท่าทางดื้อรั้นที่ขอบตาแดงก่ำแต่พยายามกลั้นไม่ให้ร้องไห้
หัวใจราวกับถูกใครใช้มีดทื่อกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ็บเหลือเกิน
เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
“เธอ...อยากให้ใครมาช่วยให้ผ่านช่วงฮีตไป?” เขาถาม เสียงฝืดเฝื่อนราวกับค่อย ๆ เค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอ
“ฉันจะไปเรียกเขามาที่ห้องพัก” ทุกคำที่พูดราวกับมีเลือดไหลซึมออกมา
เย่หลิงซีชะงักไปทั้งตัวเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
เธอมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับเพิ่งรู้จักผู้ชายคนนี้เป็นครั้งแรก
จะให้ใครมา?
ช่วยเธอ?
ให้ผ่านช่วงฮีตไป?
แฟนหนุ่มของเธอ ผู้ชายที่เธอปักใจเลือก และคนที่เธอเคยเตรียมใจจะมอบทุกอย่างให้ ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้า ถามเธอด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งแทบจะไร้อารมณ์ว่าอยากหาใครมานอนด้วย?
แฟนเธอกำลังทำตัวเป็นแม่เล้าให้เธอ!
เย่หลิงซีรู้สึกราวกับมีใครกดหัวเธอลงไปใต้น้ำ เสียงทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือนห่างไกล เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นทีละจังหวะ หนักหน่วงกระแทกอยู่ในอกจนเจ็บปวด