เสียงรายงานที่เจือสะอื้นของเสี่ยวหยวนดังก้องอยู่ในห้องพักฟื้น
ทุกคำทุกประโยคประหนึ่งระเบิดนิวเคลียร์นับลูก ระเบิดจนหนังศีรษะชาไปหมด
ใบหน้าเย็นชาของหยานถิงโจวฉาบด้วยน้ำแข็งเย็นยะเยือกชวนให้ขนลุกในพริบตา
แววอ่อนโยนและหวงแหนที่เพิ่งปรากฏขึ้นในดวงตาดำลึกล้ำของเขา ถูกความโหดเหี้ยมและเจตนาสังหารกลืนกินจนหมดสิ้น
ผีเสื้อพิษ
คนบ้าคลั่งไร้มนุษยธรรมคนนี้ ถึงกับใช้ระบบนิเวศทางทะเลกว่าครึ่งโลกและชีวิตผู้คนในสิบกว่าประเทศมาเป็นเครื่องข่มขู่ เพียงเพื่อหลบหนีการไล่ล่าของกองทัพฮัวกั๋ว!
“ฉันรับทราบแล้ว”
เสียงของหยานถิงโจวทุ้มต่ำจนน่าหวาดหวั่น ราวกับสัตว์ร้ายโบราณที่กำลังจะหลุดออกจากกรง
เขาโยนอุปกรณ์เข้ารหัสในมือคืนให้เสี่ยวหยวน
จากนั้นหมุนตัว
ก้าวยาว ๆ ไปยังประตูห้องพักฟื้น
เสื้อคลุมรบสีดำพลิ้วสะบัดอยู่เบื้องหลัง พัดพากลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบมาด้วย
“นายอยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนเด็ดขาด”
เมื่อเดินมาถึงประตู หยานถิงโจวก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงเอียงหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย แนวกรามแข็งกร้าวเกร็งแน่น
น้ำเสียงแฝงคำสั่งทหารที่ไม่มีใครกล้าขัด ทั้งยังเจือความหวงแหนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว
“ซ่งจื่อหานจะดูแลนายเอง เรื่องข้างนอก หน่วยสืบราชการลับพิเศษจะจัดการ”
พูดจบ เขาก็ก้าวขายาว เตรียมมุ่งหน้าไปยังศูนย์บัญชาการแนวหน้า
ทว่า
ในจังหวะที่มือของเขากำลังจะแตะลูกบิดประตูห้องพักฟื้น
“หยุดเดี๋ยวนี้”
เสียงหญิงสาวเย็นชาเกียจคร้าน แต่แฝงความเด็ดขาดจนไม่อาจมองข้าม ดังขึ้นในห้องพักฟื้น
หยานถิงโจวหันกลับมา
แล้วก็เห็นซูเจิ้นเยว่บนเตียงคนไข้
ใบหน้าที่เพิ่งมีสีเลือดฝาดกลับมาเล็กน้อย ไม่มีแววดีใจที่รอดชีวิตแม้แต่น้อย ยิ่งไม่มีท่าทีอ่อนแอว่าง่าย
ปลายนิ้วขาวซีดของเธอจับเข็มที่ใช้ส่งน้ำยาโภชนาการบนหลังมือไว้
เธอไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
ฟึ่บ!
ดึงมันออกมาอย่างเด็ดขาด!
เม็ดเลือดสีแดงสดผุดออกมาทันที ก่อนจะหยดลงบนผ้าปูเตียงสีขาวจนชวนให้ใจหาย