เสียงทุ้มต่ำเย็นชาของหยานถิงโจวดังก้องไปทั่วห้องสวีทสุดหรู
ซูเจิ้นเยว่พิงหัวเตียง ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทดุจห้วงเหวของชายหนุ่ม นางไม่หลบเลี่ยง ยิ่งไม่แสดงอาการหวาดหวั่นเหมือนคนธรรมดาที่ได้ยินคำข่มขู่แบบนี้
ตรงกันข้าม
บนใบหน้าที่เพิ่งกลับมามีเลือดฝาดเล็กน้อย ค่อยๆ เผยรอยยิ้มเย็นชาที่สวยงามจนชวนตาพร่า
“ปัญหา-level โลก?”
ปลายนิ้วของซูเจิ้นเยว่เคาะผ้าห่มไหมเบาๆ เกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา
ในดวงตาสีดำนิ่งสงบดุจบ่อน้ำนิ่งนั้น มีเปลวไฟแห่งความละโมบเจิดจ้าลุกโชนขึ้นมาอย่างชัดเจน
นั่นคือความตื่นเต้นที่ไม่อาจหักห้ามได้ของนายพรานเมื่อได้พบเหยื่อชั้นยอด
ร่างกายที่ทรุดโทรมของนางในตอนนี้ เปรียบเสมือนหลุมไร้ก้น
อายุขัยเก้าปีดูเหมือนมากมาย แต่ใครจะรู้ว่าระบบจะขึ้นราคาเอาแต่ใจในภายหลังหรือไม่?
เหล่ามหาเศรษฐีที่แผ่อำนาจไปทั่วสารทิศ แฝงตัวอยู่ต่างแดน พวกเขาติดหนี้เลือดและบุญกรรมไว้บนตัวมากมายเพียงใด จะเทียบกับพวกปลาเล็กปลาน้อยในประเทศได้ที่ไหนกัน?
“ยิ่งเรื่องใหญ่ ยิ่งมีบุญกรรมมาก”
ซูเจิ้นเยว่เชิดคางขึ้น มุมปากที่ซีดเผือดเผยความหยิ่งยะโสเย่อหยิ่งไม่แยแสใคร
“บอกพวกเขาให้มาสิ”
“มาหนึ่งคน ฉันวาดหนึ่งรูป มาสองคน ฉันฝังสองศพ”
หยานถิงโจวมองความบ้าคลั่งที่เด้งดึ๋งอยู่ในแววตาของนาง
ผู้หญิงคนนี้ กล้าแม้กระทั่งแย่งชิงไพ่ตายจากเงื้อมมือยมทูต
พวกขยะต่างแดนที่ทำได้แค่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดแล้วเล่นเกมเงินทุน พวกมันไม่คู่ควรกับที่นางจะลงไม้ลงมือจริงๆ ด้วยซ้ำ