น้ำเสียงเย็นชาและเกียจคร้านก้องกังวานอยู่ในห้องไลฟ์
แต่กลับแฝงความโอหังที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง ใครขวางทางก็ฆ่าไม่เว้น!
ทันทีที่ซูเจิ้นเยว่พูดจบ ข้อมือขาวซีดก็พลิกเบา ๆ
ดินสอถ่านที่เหลาแหลมคมวาดเงาดำวูบหนึ่งใต้แสงไฟ พุ่งตรงเข้าหากระดาษวาดรูปสีขาวราวหิมะ
“ไม่ได้!”
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดังกึกก้องราวฟ้าผ่า
หยานถิงโจวราวกับสิงโตคลั่งที่ถูกยั่วโทสะ ร่างสูงใหญ่พุ่งข้ามระยะสองเมตรในพริบตา
มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดราวกับคีมเหล็ก กดข้อมือที่ซูเจิ้นเยว่ใช้จับดินสอถ่านไว้แน่น!
แรงมหาศาลทำให้หลังมือซีดขาวของซูเจิ้นเยว่ปรากฏรอยแดงเป็นวงอย่างน่าตกใจ
ดวงตาของชายหนุ่มซึ่งเดิมมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำอยู่เต็มไปหมด ตอนนี้ยิ่งแดงก่ำจนน่ากลัว
เขาก้มตัวลง โหนกคิ้วคมเข้มแทบจะกดทับใบหน้าของซูเจิ้นเยว่
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง!”
หยานถิงโจวขบกรามแน่น แผ่นอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง เสียงแหบพร่าจนน่ากลัว
“ผีเสื้อพิษเป็นใคร? มันคือผู้ก่อการร้ายด้านชีวภาพอันดับหนึ่งที่ถูกหมายจับทั่วโลก!”
“มันครอบครองไวรัสกลายพันธุ์ที่มีอานุภาพทำลายประเทศได้ครึ่งหนึ่ง และมีหนี้เลือดจากพลเรือนผู้บริสุทธิ์กับทหารนับหมื่นนับพันอยู่บนบ่า!”
เขาจ้องตาซูเจิ้นเยว่เขม็ง แววตาเผยความหวาดหวั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน ผสมกับความเผด็จการที่ไม่ยอมให้ขัดขืน
“คนชั่วระดับนี้มีเส้นใยต้นเหตุและผลลัพธ์พัวพันมหาศาล จนแม้แต่ฟ้าดินยังจะสะท้อนกลับ!”