ในวินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้เรียกใช้พลังประมวลผลอันมหาศาลของระบบเกี่ยวกับกฎแห่งเหตุและผล
ดวงตาสีดำเย็นชาคู่นั้นราวกับสระน้ำเย็นยะเยือก จ้องเขม็งไปยังตัวแทนบนเก้าอี้สอบสวน ซึ่งมีหน้าตาเหมือนผีเสื้อพิษราวกับถอดแบบกันมา
ความทรงจำทางกล้ามเนื้อจากชาติก่อน ในฐานะนักจิตวิทยาอาชญากรรมระดับโลกและนักเขียนแบบจากโครงกระดูก
ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้
เปลี่ยนผิวหนังได้ ลบรอยนิ้วมือได้
แต่โครงสร้างกระดูกของคนคนหนึ่ง ทั้งส่วนโค้งเว้าของกะโหลก ความเอียงของกระดูกคิ้ว และวิธีสบกันของกระดูกขากรรไกร ล้วนสลักลึกอยู่ในดีเอ็นเอ
เว้นเสียแต่จะตัดหัวแล้วเปลี่ยนหัวใหม่
ไม่อย่างนั้น ในสายตาของนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรระดับแนวหน้าตัวจริง การปลอมตัวทั้งหมดก็เป็นเพียงกระดาษบาง ๆ ที่พร้อมจะถูกเจาะทะลุได้ทุกเมื่อ!
“ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ—”
เส้นสีดำหยาบหนาวิ่งพลิ้วไปบนกระดาษวาดภาพอย่างรวดเร็ว
คราวนี้
สิ่งที่ซูเจิ้นเยว่วาดไม่ใช่ใบหน้าคนที่สมบูรณ์
แต่เป็นภาพโครงสร้างกะโหลกอันละเอียดแม่นยำ ชวนให้ขนลุกซู่!
เหล่านายทหารระดับสูงในห้องสอบสวนมองภาพโครงกระดูกสีขาวที่ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง แล้วหันมองหน้ากันไปมา
“นี่...นี่กำลังวาดอะไรอยู่? โครงกระดูกเหรอ?”
“ที่ปรึกษาซูโดนยั่วโมโหจนสติหลุดไปแล้วหรือเปล่า? เราต้องการรูปหลังศัลยกรรมของผีเสื้อพิษ วาดกระดูกขึ้นมาจะมีประโยชน์อะไร?”
มีเพียงหยานถิงโจวเท่านั้น
เขายืนอยู่ข้างซูเจิ้นเยว่ ดวงตาสีดำลึกล้ำราวกับหุบเหวจับจ้องกระดาษวาดภาพใบนั้นแน่วนิ่ง
บนใบหน้าแข็งกระด้างราวเหล็กกล้าไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย
มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วเด่นชัดวางลงบนปืนประจำกายตรงเอวอย่างเงียบเชียบ ราวกับเทพผู้พิทักษ์ที่คอยหนุนหลังเธออยู่เงียบ ๆ
ซูเจิ้นเยว่ไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบรอบข้าง