คำพูดของซูเจิ้นเยว่ที่ฟังดูไม่ใส่ใจ แต่กลับแฝงความร้ายกาจที่สวนทางกับบุคลิกอย่างสิ้นเชิง ลอยกระจายอยู่ทั่วห้องควบคุมกล้อง
เธอไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้แต่น้อย
ข้อมือขาวซีดของเธอกดลงอย่างฉับพลัน
ดินสอถ่านที่เหลาไว้จนแหลมคมลากผ่านกระดาษสเก็ตช์ เกิดเสียงเสียดสีบาดหู
“ฟึ่บ!”
ในชั่วขณะที่ปลายดินสอสัมผัสผิวกระดาษ
ดวงตาของซูเจิ้นเยว่หรี่ลงเล็กน้อย พลังจิตทะลักออกมาราวกับคลื่นโหมซัด
ลึกเข้าไปในห้วงความคิด
แผงกฎแห่งเหตุและผลสีทองอร่ามของระบบถูกเธอบังคับให้ทำงาน
อายุขัยหนึ่งร้อยปีอันมหาศาล ทำให้เธอควบคุมบุญกรรมระดับเริ่มต้นที่เปลี่ยนปรากฏการณ์ธรรมชาติเฉพาะจุดได้อย่างสบาย ๆ
ถึงขั้นไม่รู้สึกเจ็บปวดจากผลสะท้อนกลับแม้แต่น้อย
เธอขี้เกียจแม้แต่จะวาดหลักฐานอาชญากรรมยุ่งยากซับซ้อน ที่มากพอจะทำให้ซูจื่ออังต้องติดคุกจนแก่
สำหรับคนที่หลงระเริงอยู่กับการแสดงความเสียสละจอมปลอมของตัวเองแบบนี้
การส่งดวงวิญญาณทางกายภาพที่ตรงไปตรงมาและรุนแรงที่สุดต่างหาก คือการเอาคืนที่ดีที่สุด
“ฟึ่บ ๆ ๆ!”
เส้นสายหยาบกระด้างและเฉียบคมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนกระดาษขาว
ไม่ถึงครึ่งนาที
ทั้งเค้าโครงภูมิประเทศหน้าประตูฐาน และซูจื่ออังที่กำลังคุกเข่า กอดสิงโตหินหยกขาวแน่นพลางร้องไห้ฟูมฟาย
ก็ถูกเธอวาดขึ้นมาอย่างมีชีวิตชีวาด้วยฝีแปรงเรียบง่าย